شمارهٔ ۵۴

هوش مصنوعی: دلی که عاشق زیبایی یک دختر فرشته‌سان است، همیشه از چنگال اسارت‌های دنیای طبیعی رها و آزاد است.

هوش مصنوعی: ای بت سرمست، بادهٔ عشق تو ویران‌کننده است و خرابی دل او ناشی از این ویرانی است که به خاطر این باده به وجود آمده.

هوش مصنوعی: از جام شراب بخواه که تصویر معشوقه ی واحد را برایت به تصویر بکشد، زیرا تصویر توهمی کثرت مانند کاهی است که در باد پراکنده می‌شود.

هوش مصنوعی: اگر به حقیقت و واقعیت نزدیک شوی، متوجه می‌شوی که پایه و اساس جهان طبیعت چقدر سست و ناپایدار است.

هوش مصنوعی: به زیبایی‌ها و ظواهر فریبنده دل نبند و شتاب‌زده حمایت و دوستی را جستجو کن، زیرا حقیقت و روح او از طرف خداوند به او داده شده است.

هوش مصنوعی: عزیزم، چهره‌ات را روشن کن تا شاید گرهی که در کارم ایجاد شده، باز شود.

هوش مصنوعی: در بازی عشق، بارها با تو باختیم ولی تو عجیب است که این موضوع را فراموش کرده‌ای، در حالی که من هنوز آن را به یاد دارم.

هوش مصنوعی: در دل کسانی که در آتش عشق سوخته‌اند، جز آه و ناله‌ای باقی نمانده است. دیگر نه حالتی برای شادمانی وجود دارد و نه جایی برای فریاد زدن.

هوش مصنوعی: دوست زیبای لاغر با قامت افراشته‌اش چه می‌داند از حال کسی که به خاطر مشکلاتش به زمین افتاده و در میان درختان شمشاد محبوس است؟

هوش مصنوعی: از تلخی‌های روزگار، خوشترین خبرها به دست می‌آید که مانند داستان شیرین لب‌ها و شور فرهاد است.

هوش مصنوعی: وقتی که در تنگنا و فقر زندگی می‌کنم، هیچ دوستی در این حال به مصیبت نیفتاده است، اما به خاطر غم عشق، دل من به شدت شاد است.