حکایت شمارهٔ ۱۰۴

هوش مصنوعی: خواجه عمادالدین محمد بن العباس فرمود که وقتی هفت ساله بودم، از پدرم شنیدم که گفت: روزی کدبانو ماهک، دختر رئیس میهنه، گفت: یک روز شیخ بوسعید در میهنه مجلس را برگزار کرده بود. در آن روز، شیخ پیراهنی قرمز به تن داشت و دستاری سفید بر سر نهاده بود، و با چهره‌ای سرخ و سخنی فصیح صحبت می‌کرد. من به او نگاه می‌کردم و در دل فکر می‌کردم که آیا در جهان هیچ بنده‌ای به مقام شیخ می‌رسد؟ در حین این تفکر، شیخ ناگهان به من رو کرد و گفت: "اگر می‌خواهی بدانی، نگاه کن و ببین." او به درختی که در ورودی مشهد مقدس بود اشاره کرد. من نگاه کردم و جوانی را دیدم که در کنار درخت ایستاده، پوست تیره و لاغر و ضعیفی داشت، در مقابل شیخ، به خوبی به سخنان او گوش می‌داد. من در شگفتی بودم که چرا شیخ به او اشاره می‌کند؟ در همین افکار بودم که شیخ دوباره گفت: "برگرد!" و من به خود آمدم. شیخ ادامه داد: "آن‌که می‌بینی، یک تار موی او نزد خداوند تعالی ارزشمندتر از دنیا و آخرت است و نباید به ظواهر فریبنده نگاه کرد."