شمارهٔ ۳۶ - در رثای سید حسن

هوش مصنوعی: برای تو، سید حسن، دلم می‌سوزد، زیرا هیچ کسی را مثل تو ندارم که غم‌هایم را التیام بخشد.

هوش مصنوعی: بدن من به خاطر تو به شدت غمگین است، چون هرگز یار و همدمی همچون تو نداشته‌ام.

هوش مصنوعی: از آنجایی که تو در زندگی خود شاه‌مانند و بی‌نظیری، حتی خاک نیز به ارزش تو دست برافراشته است و نمی‌تواند کسی چون تو را در کنار خود بپذیرد.

هوش مصنوعی: به خاطر مرگ، با اراده‌ای که بر جان تو حاکم است، تو را انتخاب کرد، چرا که جان تو به اندازه‌ای که باید در دست خودت باشد، نیست.

هوش مصنوعی: به خاطر تقدیر و سرنوشت، تو گرفتار شدی، چون جد تو ذوالفقار را بر سرت نداشت تا از تو دفاع کند.

هوش مصنوعی: کسی که در زندگی اش به خاطر تو ناراحت نشد و از غم تو نلرزد، به راحتی باید از دنیا برود.

هوش مصنوعی: ای غریبی، کسی پیدا نمی‌شود که درد و رنج تو را بشناسد یا با آن آشنا باشد.

هوش مصنوعی: ای عزیز، تو که در هر شرایطی محبتت برای جان من بی‌ارزش نبوده است.

هوش مصنوعی: تیغ شجاعت و مردانگی تو هیچ‌گاه کُند نمی‌شود و گل آزادگی تو هیچ‌گاه خار و آفتی نخواهد داشت.

هوش مصنوعی: مهر و محبت تو هیچگاه زایل نمی‌شود و آتش خشم تو هم به اندازه کافی شدید نیست.

هوش مصنوعی: هیچ کس به اندازه تو، از دانش و توانایی عقلانی بهره‌مند نیست و کسی نمی‌تواند به اندازه تو بر این علم سوار باشد.

هوش مصنوعی: من می‌دانم که چرخ روزگار و دنیا زیبایی ندارد و مثل سخنان تو رنگ و لعاب ندارد.

هوش مصنوعی: به اشتباه به یاد تو از بدی‌های ذات تو آزرده نشدم و در دل خود غمی احساس نکردم.

هوش مصنوعی: کیفیت و ارزش‌های آسمانی و فضایی به خوبی درک نشدند، مگر اینکه بر پایه‌ی معیارهای مناسب و برجسته‌ای سنجیده شوند.

هوش مصنوعی: سی سال از عمر تو گذشته است، ولی متأسفانه کسی به تاریخ تولد تو توجهی نکرده و آن را شمارش نکرده است.

هوش مصنوعی: هرچند تو موجودی بی‌نظیر و باارزشی هستی، اما زندگی تو باید به گونه‌ای باشد که به خودت افتخار کنی و از کارهایت شرمنده نباشی.

هوش مصنوعی: عمر تو مانند باری است که در سفر به ایراک به دنبال مقصدش می‌گردد و زمانی که در میان راه قرار می‌گیرد، آرامش و ثباتی ندارد.

هوش مصنوعی: زیبایی چهره‌ات را مانند گل‌های خوشبو نمی‌توان وصف کرد، زیرا حتی در غیاب زیبایی، جاذبه‌ای خاص در تو وجود دارد که به هیچ چیز دیگری نمی‌توان آن را مقایسه کرد.

هوش مصنوعی: آن آسمان با تو دوستی کرد تا من در این محاصره نباشم.

هوش مصنوعی: وقتی جسم من از تو جدا شد، احساس ناتوانی کردم زیرا کسی برای کمک نداشتم.

هوش مصنوعی: دل من به خاطر مرگ تو ارزش و اعتبار پیدا کرد، چرا که از این درد و رنج هیچ اعتباری نداشت.

هوش مصنوعی: هیچ روزی نبوده که شب به انتها برسد و من در انتظار نامه تو نباشم.

هوش مصنوعی: وقتی که این خبر را می‌شنوم، به یاد روح تو می‌افتم که در ثبات و استقامت قرار ندارد.

هوش مصنوعی: مسعود از دل شکستگی و غم بسیار گریه می‌کند، زیرا به حق بر عزایت هیچ کس اینقدر غمگین نیست.

هوش مصنوعی: مدت‌ها در غم و اندوه روزگار سپری کرده‌ام، چرا که دیگر مانند تو، روزگاری نداشتم.

هوش مصنوعی: دولت و خوشبختی تو مانند یک اسب چابک است که من آن را با زین خود به جلو می‌رانم، اما بخت تو هیچ کنترلی بر آن ندارد.

هوش مصنوعی: عادت دنیا این است که هر چه من گفته‌ام، فایده‌ای نداشته است.

هوش مصنوعی: دل را تسلی می‌دهم که هیچ‌کس در این دنیا عمری برای همیشه ندارد.