شمارهٔ ۳۵ - در مدح عمید حسن

هوش مصنوعی: امروز هیچکس مانند من نیست که چنین رنجی از این جسم ضعیف داشته باشد.

هوش مصنوعی: کسی در باغ به اندازه من لرزان و ضعیف نیست.

هوش مصنوعی: انگشتری بر پشت من وجود دارد که به نظر می‌رسد اشک من جز از سنگ عقیق یمن نمی‌باشد.

هوش مصنوعی: تصمیم گرفتم که دیگر نتوانم به خوبی از عواطف و احساساتم بیان کنم؛ انگار هیچ زبانی برای صحبت کردن ندارم.

هوش مصنوعی: دل از شدت درد می‌سوزد و از زبونی و ناتوانی بدن، خالی از نیرو و قدرت است.

هوش مصنوعی: این عالم و دنیا برای من چیزی جز دورهمی و محفل زیبایی که عمید حسن برپا کرده، ارزش ندارد.

هوش مصنوعی: درختی که تنها به بزرگی خود آفرینش و برتری‌اش اهمیت می‌دهد، هیچ جایگاهی در وطن ندارد.

هوش مصنوعی: طبع و شخصیت او به قدری زیبا و نادر است که مانند گل و سوسن در هیچ باغ و چمنی پیدا نمی‌شود.

هوش مصنوعی: مروارید و در، به مانند خط و واژه، حقیقتی هستند که به طور یقین در هیچ کجای قطیف و عدن یافت نمی‌شود.

هوش مصنوعی: موضوع اصلی به کمال و بهبود اشاره دارد و می‌گوید که در مورد کمال هیچ حرفی برای گفتن نیست. یعنی وقتی به اوج کمال برسیم، دیگر نیازی به صحبت و توضیح درباره‌اش نیست.

هوش مصنوعی: مداحان بسیاری وجود دارند، اما هیچ‌یک از آن‌ها به خوبی من نیست.