رباعی شمارهٔ ۴

خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۴

گر مِی نخوری طعنه مزن مستان را

بنیاد مکَن تو حیله و دستان را

تو غره بدان مشو که مِی می‌نخوری

صد لقمه خوری که مِی غلام است آن را

رباعی شمارهٔ ۳: قرآن که مهین کلام خوانند آن را رباعی شمارهٔ ۵: هر چند که رنگ و بوی زیباست مرا

اطلاعات

وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)

قالب شعری:رباعی

منبع اولیه: ویکی‌درج

تعداد ابیات: 2

* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

برگردان به زبان ساده

گر مِی نخوری طعنه مزن مستان را

بنیاد مکَن تو حیله و دستان را

[زنهار] اگر می نمی‌نوشی طعنه نزن به کسانی که از شراب سرمست هستند. [در عوض به جای آن گیر دادن ها] تو حیله و خدعه را پایه‌گذاری نکن [و انسان یک‌رو و راست و صادق باش]

تو غره بدان مشو که مِی می‌نخوری

صد لقمه خوری که مِی غلام است آن را

به خودت افتخار نکن و غرور بی‌جا تو رو برندارد که مشروب نمی‌نوشی، زیرا لقمه های بزرگتر [و گاها حرامی] میخوری، که گناه مشروب خوردن و می نوشیدن در برابر آنها چیزی به حساب نمی‌آید.