رباعی شمارهٔ ۱۶۹

(بهار است و) به هر سو که نگاه می‌کنم در هر طرف در باغ و بوستان، جوی زلالی روان است.

صحرا همچون بهشت، خوش و تازه است پس حرف از بهشت و چشمهٔ آن مزن و این بهشت را از دست مده و با یک زیبارو از طبیعت لذت ببر.