رباعی شمارهٔ ۱۶۷

در میخانه نشسته بودم که پیری دانا را در آنجا دیدم از او پرسیدم که از قدیم و درگذشتگان داستانی تعریف کنی؟ (یا پندی بگویی)

گفت: باده بنوش که همچون ما بسیار مُردند و هیچکس از آن‌ها چیزی نشنید.