غزل شماره ۵۶

هوش مصنوعی: من از وضعیت خودم می‌گریم چون وقتی زلف‌های زیبا را می‌بینم، به یاد می‌آورم که هر پرنده‌ای در چنگال یک صیاد اسیر است و نمی‌تواند آزادانه پرواز کند.

هوش مصنوعی: باغ زیبایی‌های محبوب هرگز دچار پاییز و زوال نخواهد شد، زیرا می‌دانیم که بهشت هرگز نابود نخواهد شد.

هوش مصنوعی: هر چیزی که بر چشمم می‌نشیند در انتظار روی توست، چشمی که جهان چنین ماجرایی را هرگز ندیده است.

هوش مصنوعی: خالد همواره از اشک و اندوه خود دامنش پر است، اما چقدر خوشحال می‌شود وقتی که بتواند عشقش را در پای معشوقی زیبا نثار کند.