غزل شماره ۳۱

هوش مصنوعی: دل از یاد کسی که دلنشین و زیب است ناراحت و بی‌قرار شد و از غم عشقی که شبیه گل است، دل به درد آمده است.

هوش مصنوعی: جانم را به خاطر تصور لب‌های شيرين و دل‌فریب سپرده‌ام، دل من را از دست داده و مجذوب زیبایی بادام شده‌ام.

هوش مصنوعی: خنده شیرین یک معشوقه به قدری جذاب است که باعث شده ایمان و دینم را در مسیر هر نگاهی که به او بیفکنم، به دمار بکشاند و مرا در دام عشق گرفتار کند.

هوش مصنوعی: هر لحظه به خاطر خدا، باد سحرگاهی با رحمت و مهربانی از جانب من پیغامی به او برساند.

هوش مصنوعی: آیا دوباره دستِ بختِ خوب به من می‌رسد؟ چون از لبان خوش رنگ تو، کامی به دست می‌آورم.

هوش مصنوعی: بعد از تحمل رنج و سختی ناشی از دوری، به هم می‌نشینیم و از درد جدایی شکایت خواهیم کرد وقتی که دوباره به هم برسیم.

ای خالد‌، اگر چشمان سحرانگیزش خونم را ریخت چه باک؟ لب‌‌های سرخ او دوباره به من جان می‌بخشند.