غزل شماره ۱۸

هوش مصنوعی: این چه اسمی است که به خاطر آن، سکه‌ی دین رواج یافته و به واسطه‌اش کشورهای کفر و گمراهی به تاراج می‌روند؟

هوش مصنوعی: همه بندگان او لباس‌هایی پاره به تن دارند، اما بر بالای آسمان با افتخار و احترام مانند تاج نشسته‌اند.

هوش مصنوعی: اگر وجود و ضرورت در ذات دریا در هم نمی آمیخت، آب شیرین و شور هرگز با هم ترکیب نمی شدند.

هوش مصنوعی: ابن عمران، که یکی از پیامبران بود، به واسطه یک جرعه از جام معرفت مدهوش و حیرت‌زده شد. او در حالتی از شگفتی گفت: «خدا را بر من بنما» و در پاسخ به او، حلاج، که به وحدت وجود معروف است، گفت: «من حق هستم». این نشان‌دهنده عمق تجربه‌های الهی و عرفانی است که انسان‌ها می‌توانند به آن برسند.

هوش مصنوعی: من در این دنیا با معانی خاصی از خداوند ارتباط دارم و همانند نردبانی می‌مانم که مرا به عالی‌ترین مقام‌ها و مرتبت‌ها می‌رساند، مانند معراجی که انسان را به جایگاه‌های بلند می‌برد.

هوش مصنوعی: اگر قبل از مرگ به یاری‌ام بیایی، هیچ‌گاه از دستت نخواهیم داد، حتی اگر دنیا با تمام لجاجتش بازی کند.

هوش مصنوعی: چه لحظه‌ای زیبا خواهد بود زمانی که چهره زیبا و خوشت را دوباره ببینم، چهره‌ای که همچون ماه چهارده شب در آسمان نورانی است.

هوش مصنوعی: چند بار به خاطر تو درد و غم می‌خورم، در حالی که زندگی من در دوری از تو سپری می‌شود و به خاطر تو به شادی می‌رسم که سزاوار آن هستم.

هوش مصنوعی: خالد می‌خواهد که به زیبایی تو اشاره کند، اما خودت نیازی به تعریف نداری، زیرا مثل آینه‌ای هستی که نیازی به جلا ندارد.