شمارهٔ ۲۹۹

بخت آبرویم را برد؛ به به ای بختِ خفته، به به! روزگار نانم نداد؛ آفرین ای روزگار پست، آفرین!

هوش مصنوعی: بخت من در خواب عمیق است و چشمانم به طور مداوم بیدار هستند. نه خواب راحتی دارم و نه توانایی بیدار شدن و تلاش کردن.

هوش مصنوعی: به هنگامی که ماه به چهار هفته می‌رسد، در زندگی فرد چیزی به وجود می‌آید که در آن هفت وضعیت دشوار و سخت پیش می‌آید، به گونه‌ای که هیچ‌کس نمی‌تواند آن را با چیزی دیگر مقایسه کند.

هوش مصنوعی: دل مانند قلمی است که در آتش سوزانده می‌شود و بدن مثل کاغذی است که در آب غوطه‌ور است. در این حالت، آتش دل سوزاننده و آب بدن را در خود حل کرده است.

هوش مصنوعی: روزهای سخت و تنگی من با حال و هوای دمنه رابطه‌ای تنگاتنگ دارد، مانند شیری که در گل و لای گیر کرده و از غم و حسرت به حال شتر درآمده است.

هوش مصنوعی: من از قید و بند دیگران رها هستم، زیرا کسی که آزاد فکر می‌کند، نمی‌تواند به آسانی تحت فشار قرار گیرد، مانند اینکه کسی بخواهد گلویم را با کیسه‌ای فشار دهد.

هوش مصنوعی: من از این که خدایم را به خاطر نیتی که دارم راضی می‌بینم خوشحالم، چرا که از میان صدها هزار گنج گرانبها، گنج فقر را در اختیار دارم.

هوش مصنوعی: زمانی که جان صبر در وجود اراده از بین برود، دیگر هیچ چیزی نمی‌تواند نشانه‌ای از نیاز واقعی انسان باشد، پس هرگز به آن نیاز ظاهری نپرداز.

هوش مصنوعی: خوشبختی و ثروت به من نمی‌دهد، حتی اگر از گوسفند چیزی بخواهم، این را فقط به خاطر ناراحتی‌ها و مشکلاتم یا برای روشنایی زندگی‌ام انجام می‌دهم.

هوش مصنوعی: به راستی، من در وفاداری به پیمانم تنها هستم و دیگران به رغم توانایی‌شان در حفظ عهدهای قدیمی، نسبت به این موضوع بی‌تفاوت‌اند.

هوش مصنوعی: از شهر ری به بیرون آمدم، چونکه جانم بیمار و پریشان است. حالتی از زندگی به من دست می‌دهد که شاخ و برگ درختان خشکانیده و بی‌حیات به نظر می‌رسند.

هوش مصنوعی: شب تا صبح را راه می‌روم و بعد از آن در هر روستایی که وارد شوم، جایی برای استراحت و آرامش می‌طلبم.

هوش مصنوعی: بیماری سخت و شب طولانی مرا خسته کرده است. اگر این درد به من نرسد، از آن خران نیز چیزی نمی‌خواهم.

هوش مصنوعی: از ترس تیغ دشمن در سفر هستم، بعد از آنکه روز به پایان می‌رسد و شب با زره‌اش نمایان می‌شود.

هوش مصنوعی: وقتی که بر راه، اسب سایه‌ای می‌اندازد، من به آن سایه می‌گویم که تو فرش وجود تو هستی؛ بیفتم و تو را احترام بگذارم.

هوش مصنوعی: از گرما و تب، تار موی من به عنوان نشانه‌ای از زندگی‌ام شده است و آن مو هم مانند رشته‌ای که جلوی تب را می‌گیرد، به شدت در گره‌های متعدد پیچیده شده است.

هوش مصنوعی: باختن بخش اصلی وجودم در میان مسیر باعث شد که از زیبایی‌های سخن و نثر فاصله بگیرم، همانند گنجینه‌ای که از صدها ثروت خالی است.

هوش مصنوعی: ای خدا، هنگامی که لطف و بخشش کردی و جان خود را در راه تو سپردیم، بر ما رحم کن و ثمرهٔ آن جان را نیز به ما عطا فرما.