شمارهٔ ۲۳۶ - در شکر ایادی شمس الدین رئیس

هوش مصنوعی: من که یک پادشاه هستم، از وطنم آسیب دیده‌ام و به همین خاطر از آن دور شده‌ام.

هوش مصنوعی: من از افرادی که مانند ساری پر شور و هیجان هستند، فرار کرده‌ام، مثل ملخی که از خطر می‌گریزد.

هوش مصنوعی: ملک در حالتی خاص و ناراحت به سر می‌برد و این احساس را دارد که از خطر و مشکلاتی که در کمینش بوده‌اند، فرار کرده است.

هوش مصنوعی: نه، نه، ای پرندهٔ بزرگ! من گنجشکی هستم که از دم اژدهایی فرار کرده‌ام.

اگر از دست خسان آزرده نیستم، پس چرا دست بر سر گریخته‌ام؟

هوش مصنوعی: نمی‌خواهم از خشم و نارضایتی سرپرست بترسم، به همین دلیل به درگاه خدا پناه برده‌ام.

هوش مصنوعی: من از دام قضا و سرنوشت که به دست کمانداران آماده به صبر است فرار کرده‌ام و به حصار رضایت و آرامش پناه برده‌ام.

هوش مصنوعی: من به خاطر اهمیت او از زیر ابر دست رئیس زمان، مانند سیل بخشش‌ها فرار کرده‌ام.

هوش مصنوعی: این جمله به این معناست که آنچه که به نظر می‌رسد، تنها یک سیلاب نیست؛ بلکه طوفانی قوی‌تر و وخیم‌تر است. به همین دلیل، من از این طوفان به دور هستم و در جایی امن پناه گرفته‌ام.

هوش مصنوعی: من غرق شده‌ام و از شدت آب، تنها فریاد می‌زنم که در چنگال سیل گیر کرده‌ام و ناچار به فرار شده‌ام.

هوش مصنوعی: اگر همه افراد از بخشش و عطا دوری کنند، من تنها کسی هستم که از بخشش فرار کرده‌ام.