غزل شمارهٔ ۷۱

به آن دو لب های مانند شرابت و دهان مانند پسته ات. به بوسه از آن دهان مانند فندقت ( دهان تو مانند فندق است و وقتی میخواهی بوسه بزنی و لب ها از هم گشوده بشود انگار فندق میکشند) یا ( دهان آنقدر زیبا و شیرین است که بازار و رونق فندق را میشکند و آن را بی ارزش میکند )

به آن قد و اندامت که مانند تیر، بلند است و موهای بلند و چین در چینت مانند زره ، قد تو را پوشانده است. به مژه هایت که مانند کمانداری است که تیغ میزند. ( مژه هایش آنقدر بلند و زیباست که دل مرا زخمی میکند )

به آن تن مانند ابریشمت و چهره ات که مانند پارچه رنگین و نرم است. به سینه هایت که مانند تُرُنج هستند و چانه ات که مانند سیب است.

به آن دو چشمانت ، به دو رشته از گیسویت ، به آن دو گونه ات. به آن قد و اندامت که از آنقدر زیبا و بلند است که صنوبر را بی ارزش میکند.

از رخسارت که مانند گل سرخ است و صورتت که مانند یاسمن است شراب خوش بو ( عرق ) میچکد. ( عرقی که از صورت یار میچکد به شراب خوش بو تشبیه شده است )

به سخنان زیبا و دلنشینی که از لب سرخگونت بیرون می آید و به زیور های طلایی که از تن نقره گونت آویزان است.

به روشنایی چهره ات که مانند زهره درخشان است و به فریب آن دلت که مانند هاروت است ( فرشته ای فریب انسانی به نام زهره را خورده بود )

به لبت که مانند نگین ، درخشان و زیبا است و همچنین مانند برگ گل ، سرخ است و به غبغبت که مانند یاسمن است.

به آن دو مردمک سیاه که در اتاق چشمان خمار و تبزده ات نشسته اند و لانه کرده اند ( جزع یمن استعاره از چشمان یار است که هردو سیاه و سفید و گرانبها هستند )

به آن نرمه گوش و گوشواره ات ( یا محیط دایره شکل گوش ) و به دو رشته موی چین در چینت.

به دندان های درون دهانت و لبان سرخ بیرون دهانت. ( سرشک تر و خون جگر استعاره از دندان و لب است )

به آتش دلم که مانند چهره تو سرخ است و آه و ناله ام که مانند موهای پیچیده تو سیاه است.

به دل من که در طلب و جستجوی تو است و غم و اندوه تو که مانند آتشی تن من را میسوزاند

به آن دو گیسو هایت که مایه دفع بلا و چشم زخم من است و یادگاری که از گیسوانت به همراه دارم.

به نشانه و رابطه ای که بین من و تو هست. و به صدای دلنشین و نازکت که مانند باده شیرین و گوارا است.

به همه چیز هایی که از تو نام بردم قسم میخورم تا زمانی که جان در بدن دارم و زندگی میکنم، جای تو را در دل و جانم حفظ بکنم.

قسم میخورم که تو را از هر دو جهان و همچنین از خودم هم بیشتر دوست میدارم.

تو برایم بمان که دل خاقانی از دوری  و نیامدنت دیگر طاقت ندارد.