غزل شمارهٔ ۴۰۱

هوش مصنوعی: تا زمانی که در دستت یک مهره و وسیله نداشتی، به اشتباه انتخاب کرده‌ای. نقشی که در دستانت دیده‌ای، نه کم است و نه زیاد، همان را به نمایش می‌گذاری.

هوش مصنوعی: دل من از درد و رنجی که هر روز بر آن افزوده می‌شود، به شدت می‌تپد. هر شب به یاد این دردها، به نحوی بر من حمله می‌کنی و آرامش را از من می‌گیری.

هوش مصنوعی: خاقانی با زیبایی چشمانش و سخنانش در مقابل تو درخشان و باارزش است، اما تو در هر لحظه از عمر او مانند کیسه‌ای به صابون به او آسیب می‌زنی.