غزل شمارهٔ ۳۹۸

هوش مصنوعی: زمانی که عمر تو به پایان رسیده باشد، هیچکس از تو بهره‌ای نخواهد برد. همچنین زمانی که هنوز به دنیا نیامده‌ای، نمی‌توان به امید و اعتمادی روی آورد.

هوش مصنوعی: ای دوست، تو برای من عزیز بودی و چون عمر، ناگهان از پیش من رفتی. همان‌طور که عمر را نمی‌توان برگشت داد، حالا کسی نمی‌داند که تو چه زمانی دوباره به سراغم خواهی آمد.

هوش مصنوعی: تو مرا به مانند عمر جوانی فریب دادی و رفتی، مثل عمر جوانی که زودگذر است؛ برو که تو اهل وفا نیستی.

هوش مصنوعی: دل من از تو و دنیا جدا شده است، به زندگی‌ای که شایسته‌ی جدایی بود؛ تو نیز سزاوار دوری از من هستی.

هوش مصنوعی: زندگی افرادی که تنها به خاطر نفس و خواسته‌های خود زندگی می‌کنند، به مانند گذر زمان از چیزهایی غیرممکن است. از روی بی‌توجهی و غفلت، دیگر از تو نمی‌پرسم که کجایی و چه می‌کنی.

هوش مصنوعی: من به دنبال این بودم که صبر را به تو اهدا کنم تا بتوانم تو را به خودم متصل کنم، اما تو مثل عمر، نمی‌توانی در بند بمانی و همیشه آزاد و شکفتنی هستی.

هوش مصنوعی: من از عمر کوتاه و ناپایدار خود به تو می‌نالم، زیرا این عمر به من یاد داده که مانند سرگروان‌ها همیشه در حال فرار از زندگی باشم.

هوش مصنوعی: تو مثل میوه‌ای هستی که هنوز نرسیده است و نمی‌توانی به خاطر عمر کوتاه‌ت، دل را شاد کنی، حتی اگر در لحظه‌ای کمی شادابی به وجود بیاوری.

هوش مصنوعی: تمام عمر من در غم تو گذشته و هر روز حالتی جانکاه دارم، چرا که تو فقط دو بار در سال مانند عید، آنگونه که دلت می‌خواهد، خود را به من نشان می‌دهی.

هوش مصنوعی: زمانی که عمر با سختی و زحمت سپری شود، غم و اندوه بیشتر می‌شود. یاد آنچه که باقی مانده است، مانند یادآوری بلایی است که فراموش نشده و دائم در خاطر می‌ماند.

هوش مصنوعی: وقتی روز جدایی از دوستان فرامی‌رسد، دیگر برایم اهمیت ندارد که عمرم چقدر است؛ تنها لحظه‌ای که تو پیش من بیایی برایم ارزشمند است.

هوش مصنوعی: از وصال تو، دل خود را پاک کردم و اشک‌هایم را به شستشو پرداختم، زیرا عشق تو به من غم و زحمت می‌دهد.

هوش مصنوعی: مرا به سال‌های گذشته سرزنش نکن، زیرا من اکنون در سن و سالی هستم که دیگر جوان نیستم. تو هم که به تازگی به زندگی و شکوفایی رسیده‌ای، مانند گلی که تازه شکفته است.

هوش مصنوعی: تو کسی هستی که در عمق زندگی infiltrating می‌کنی و در نهایت، وقتی به پایان عمر می‌رسی، تنها سودی که از زمان می‌بری، نفس حیاتت را می‌دزدی.

هوش مصنوعی: به گونه‌ای که از خون تو زندگی دوباره می‌جوشد، من عمرم را بارها و بارها حساب می‌کنم تا از تو دور نشوم.

هوش مصنوعی: من به خاطر اندوه تو و به دلیل گذر عمرم غمگین شده‌ام، زیرا غم همچون نتیجه‌ٔ عمر، مایهٔ گرفتاری و مشکلات می‌شود.

هوش مصنوعی: در تمام عمرم از تو چه چیزی به دست آورده‌ام جز این که زیبایی‌ات را مانند طلا ببینم؟ مگر می‌توانی مرا فریب دهی وقتی می‌دانم که در باطن رابطه ما چیزی جز خیانت نیست؟

هوش مصنوعی: برو، چون تو همچون کسی هستی که به خون من نیاز دارد و من از تو نمی‌پرسم که چرا زمان به سرعت می‌گذرد و جوانی به پایان می‌رسد.

هوش مصنوعی: اگرچه ممکن است عمر من کوتاه باشد و به خوبی از آن استفاده نکنم، اما ارزشی که در این عمر دارم، بسیار بیشتر از همه محدودیت‌ها و سختی‌هاست. در واقع، اگر من را به زنجیر بکشی و نتوانم کاری بکنم، نشان‌دهنده ناتوانی من نیست، بلکه به معنای این است که عمری که دارم، ارزان نیست.