غزل شمارهٔ ۳۹۰

هوش مصنوعی: ای زیبای درخشان، تو با زیبایی خود دل‌ربایی می‌کنی و چهره‌ات چون آفتاب درخشش و رونق به همراه دارد، همان‌طور که سیاره مشتری زیبایی و درخشش خاصی دارد.

هوش مصنوعی: وقتی که تو به وضوح دیده شوی، مانند شمعی می‌درخشی و هر مجلس را روشن می‌کنی. و زمانی که به عمق وجودت پی ببرند، مثل شور و حالتی می‌شوی که می‌تواند لشکری را به حرکت درآورد.

هوش مصنوعی: موهای تو با تمام زیبایی‌اش، مانند شب تاریک من است و در حالی که به خاطر زیبایی‌هایت سوزانده می‌شوم، کیسه‌ام از ناز تو خالی و لب‌های تو به طور خاص لاغر و ظریف‌اند.

هوش مصنوعی: هرچند که رنگ سفید نشان از پاکی است، اما زیبایی و خاصی که در زیبا بودن تو وجود دارد، به قدری حیرت‌انگیز است که می‌تواند به عنوان قیامت و شگفتی در برابر زلف‌های مشکی‌ات به حساب آید.

هوش مصنوعی: از غم و دلتنگی من به شدت می‌سوزم و دلم آتش می‌گیرد. با اینکه به ظاهر دلی آرام و آبی دارم، اما درونم پر از عواطف و آب‌های تلخ و غم‌انگیز است.

هوش مصنوعی: من تو را همواره شکر می‌کنم و نمک‌دان توام، اما نسبت به آب چه کم است! این در حالی است که من به رغم دوستی‌هایم، خودم را به دشمنی پرورش می‌دهم.

هوش مصنوعی: ابر، برای تو زیان‌بار است، پس دیگر چشمان من را باران نکن. چشمان من به تو نمی‌رسد، چون در دل من دری وجود دارد که چشمانم از آن عبور نمی‌کند.

هوش مصنوعی: عزیزم، اگر تو را در حالتی ببینم که در زیر نور خورشید و کنار آب ایستاده‌ای، اشک‌های من را هم به یاد داشته باش.

هوش مصنوعی: تو از نگاه‌های پرمهر من احساس تنفر می‌کنی، در حالی که از شعله‌های عشق من نمی‌ترسی.

هوش مصنوعی: اگر دل خاقانی از گناهان پاک و خالص شود، خداوند به خاطر این خلوص و پاکی، او را بیشتر مورد ستایش قرار می‌دهد.