غزل شمارهٔ ۳۸۹

هوش مصنوعی: داور جان، پس این فریاد جان را که می‌زنم، چرا نمی‌شنوی؟ ای خدا، دیگر چطور فریاد بزنم که صدایم به گوش تو برسد؟

هوش مصنوعی: خواهم در کنار در خانه‌ات فریاد بزنم و در حالت ناامیدی و درد بگویم که عاشقانت را نادیده می‌گیری و تو هم صدای فریاد من را نمی‌شنوی.

هوش مصنوعی: من از دل غم‌های عمیق و سوزان خود به سوی زبان می‌روم تا آنچه را در دل دارم بیان کنم، اما اگر تو صدای من را نشنوی، چگونه می‌توانم این احساسات را به تو برسانم؟

هوش مصنوعی: هر لحظه می‌گویم بگو تا ببینم نشانه عشق چه چیزی است. من چه می‌دانم که عشق تو چه نشانه‌ای دارد وقتی که تو نشنوی.

هوش مصنوعی: برگرفته از این بیت، می‌توان گفت: تو به دنبال زیبایی‌ها و دلربایی‌های ترک‌ها بودی و همیشه در حال آماده‌باش برای آن بودی. اما وقتی صدای کمان را نمی‌شنوی، دیگر نمی‌توانی تیرها را پرتاب کنی. این بدان معناست که اگر به نشانه‌ها و هشدارها توجه نکنی، فرصت‌های خوب از دست می‌رود.

هوش مصنوعی: دریای اشک‌های من آن‌قدر عمیق و پرصداست که حتی گوش ماهی‌ها صدای آن را می‌شنوند. اما زمانی که تو در این دریا حرکت می‌کنی، دیگر نمی‌شنوی که این دریای اشک به چه حالتی درآمده است.

هوش مصنوعی: اگر از حال دلم بپرسی، وقتی فریاد من را می‌شنوی، حال دلم را درک می‌کنی، اما هر بار که از من می‌پرسی، چون صدای مرا نمی‌شنوی، نمی‌توانی به حال من پی ببری.

هوش مصنوعی: گوش خود را زیر زلف و زیور پنهان کرده‌ای تا صدای آه من را نشنوی، حالا که در پنهانی، چگونه می‌توانی صدای من را بشنوی؟

هوش مصنوعی: امروز جانم خیلی زود از دست رفت، چنانکه تو خود جان زندگی‌ام هستی. ای جان، حالا که جانم به خطر افتاده، چرا نمی‌شنوی؟

هوش مصنوعی: هر بار که خاقانی صحبت می‌کند، از چشمان و زبانش مانند گنجی ارزشمند، نام خاقانی را به دوستانش معرفی می‌کند؛ اما اگر تو این نام را نشنوی، چه اهمیتی دارد؟

هوش مصنوعی: کوهی از نقره‌است و اگر در آن کوه صدای گنجی برآید، این صدا همچنان در جریان است و تو نمی‌توانی آن را بشنوی.