غزل شمارهٔ ۳۶۲

هوش مصنوعی: به چه امیدی به تو نگاه می‌کنم وقتی که تو از من دوری؟ و چه فایده‌ای دارد که گوش به زنگ خبرهای تو باشم وقتی که از من خبر نمی‌گگیری؟

هوش مصنوعی: من نه آنقدر بی‌مقدارم که برای سگ‌های کوی تو شمعی باشم، و تو هم آنقدر درخشان نیستی که از من چشم‌پوشی کنی.

هوش مصنوعی: تو چه قدرت و تسلطی داری که من را به خاطر ظلم و ستمت به باد داده‌ای. تو چه آتشی هستی که نمی‌گذاری دل من آرام بگیرد و آب زندگی‌ام را بگیری.

هوش مصنوعی: نمی‌گذارم حتی یک تار موی خود را که میان جانم باشد، از دست بدهم. من بنده عشق هستم، پس از من چه چیزی را کم می‌گذاری؟

هوش مصنوعی: اگر لحظهٔ وصال را نخواهی که به قلب من بیاید، پس چرا نفوس بهشتیان را از دوزخ بی‌نصیب می‌کنی؟

هوش مصنوعی: دل من که به عشق تو دچار شده، در اینجا به یاد تو زنده است. چرا خیال تو در سفر از من دور است و به یاد من نیستی؟

هوش مصنوعی: من به امید تو شب‌های زیادی را به صبح رساندم، اما چرا صبحگاهان از من دوری و اجازه نمی‌دهی که به تو نزدیک شوم؟

هوش مصنوعی: اگر کمی از سلام و احترام به مردان خوب و نیکوکار دریغ کنی، در واقع چیزی از ارزش و اعتبار خودت کم نکرده‌ای.

هوش مصنوعی: به سوی تو خواهم رفت و تقاضای شفاعت می‌کنم تا برای وصالت به من کمک کنی، اما نگرانم که مبادا تو مرا از رسیدن به این وصال محروم کنی.

هوش مصنوعی: به چه امیدی نزدیک تو بیایم وقتی که ارزش من را نمی‌دانی؟ چه چیزی را از تو بخواهم که وقتی شاد می‌شوم، انقدری از محبت و لطف به من نمی‌دهی؟

هوش مصنوعی: اگر می‌خواهی به کسی وفادار باشی، تلاش کن، حتی اگر به نظر بیاید که او توجهی به تو ندارد. زیرا وقتی که دین و دل خود را به کسی می‌دهی، دیگر جایی برای ترس از دست دادن مال و ثروت نیست.