غزل شمارهٔ ۳۵۵

هوش مصنوعی: من از خاک تو هستم و تو چه نیازی به من داری؟ من برای دوستی تو خون دل می‌زنم. حالا به خاطر دوستی‌ات، جانم را نگیر.

هوش مصنوعی: ای گل زیبا، تو هم‌چون ملی، از درون پر از نفاق و تضاد هستی، در حالی که در بیرون به دوستانت با محبت و خوبی رفتار می‌کنی.

هوش مصنوعی: وقتی که به ماه نو می‌نگرم و تو را می‌بینم، به قدری مجذوب می‌شوم که گویی تو با دوستی‌ات من را افسون کرده‌ای.

هوش مصنوعی: من دارم خون خودم را برای تو می‌ریزم چون تو را دوست دارم، اما آیا این عشق واقعی است که باعث می‌شود چنان به من آسیب برسانی که انگار خونم را می‌خوری؟

هوش مصنوعی: تو دشمن من هستی نه دوست، چرا که زیبایی‌های تو به مانند تیرهای غمزه، به جان من آسیب می‌زند و دوستی‌ات به من آسیب می‌رساند.

سرِ بزرگان را با شکر لب می‌بُری؛ زیرا لبت مانند گردون، به دوستی نهان کُش است.

هوش مصنوعی: خاقانی از تو انتظار ندارد که با دشمنی رفتار کنی، زیرا تو به دوستی به طرز دیگری بی‌وفایی می‌کنی.