غزل شمارهٔ ۳۱۱

هوش مصنوعی: ای زیبایی که زندگی‌ام به تو وابسته است، حالا چه خبر از سرنوشت من و تدبیر و تدبیرهایی که برای زندگی‌ام کرده‌ام؟

هوش مصنوعی: چهره طلایی‌ام به خاطر عشق تو بی‌خبر از زندگی و درختی خشک شده که بر سنگی سرد و بی‌جان باقی مانده است. نمی‌دانم که زندگی و ارزش من چه می‌شود.

هوش مصنوعی: تا کی باید به بوی وصال محبوب فکر کنم و از درد جدایی او رنج ببرم؟ در حالی که هنوز در درون من، احساساتی شبیه به مستی وجود دارد.

هوش مصنوعی: تمام عمرم را به باد سپردم و در انتظار یک روز خوش بودم؛ اما حالا این روز ناامیدی به سراغ من آمده است.

هوش مصنوعی: آنگاه که عشق به سرنوشت من وارد شد، متوجه شدم که نمی‌توانم بر آن تسلط پیدا کنم. این درد ناامیدی که بر من حاکم شده، چطور می‌تواند تحت کنترل من باشد؟

هوش مصنوعی: مواظب باش که نگو این غم را با صبر آرام کن، چون اگر با صبر بتوانی غم را متوقف کنی، پس من چه باید بکنم؟

هوش مصنوعی: به نظر می‌رسد که در زمان من هیچ دوستی و آشنایی وجود ندارد که به وعده‌هایش پایبند باشد، چه قحطی‌ای از آشنایان!

هوش مصنوعی: ای خاقان، چه می‌گویی؟ چگونه می‌توان به یاری دست یافت وقتی که یار من در دسترس نیست؟ این عشق من چه فایده‌ای دارد؟