غزل شمارهٔ ۳۰۸

هوش مصنوعی: تو که برای حل مشکلات ما، پرده را از روی چهره‌ات کنار زده‌ای، لعل زیبای تو با سنگ‌های سرزنش بر بلندی آفتاب رقابت کرده است.

هوش مصنوعی: ماه، با تصور چهره‌ات، در کوی تو گم شده است. شب، با زیبایی موی تو که به رنگ مشکی است، حجابی بر چهره خود انداخته است.

هوش مصنوعی: ای عاقلان، بارها بر لب شما میخ‌هایی نواخته شده و ای خستگان، خارهایی در محلی که می‌خوابیدند، پراکنده شده است.

هوش مصنوعی: ای کسی که خانه‌ام را به غارت برده‌ای، آتش به دل و جانم زده‌ای و گیسوانت مانند زلفی مشکی، در قلبم گره خورده و دلم را به سختی بسته است.

هوش مصنوعی: چشمان آن نرگس جادوگر، جانم را در چنگال خود گرفته و تب و خواب مرا در نیمه شب به آب سپرده است.

هوش مصنوعی: دل خود را به یک ذره خاک که از زمین برداشته شده، وابسته کرده‌ام. اکنون خاکی که در دلم باقی مانده است، در خونم غرق شده است.

هوش مصنوعی: در حالتی شاداب و سرزنده، همچون نوازندگان موسیقی، نغمه‌ها و سرودهای اندوهناک را به گوش می‌رسانند. صدای سازهای مختلف مثل دف و رباب، به زیبایی در فضا پراکنده شده و حالتی پرشور و دلنشین ایجاد می‌کند.

هوش مصنوعی: دست دلبرش به او آسیب زده و چشمانش را به رنگ نیلی درآورده است، در حالی که چهره زیبا و چون نقره‌اش همچنان درخشان است و گل‌های نیلوفر را بر بالای آفتاب گسترش داده است.

هوش مصنوعی: ای خوشحال به تو که روزهای ما در دفتر تو ثبت شده و نام ما همراه با ستایش تو در دل ما جا دارد و لذت شراب عشق را در وجود ما جاری کرده است.

هوش مصنوعی: خاقانی، که دلش پر از غم و اندوه است، به خاطر ظلم و ستم تو رنج دیده و در دلش آتش عشق و فراق روشن شده و جانش در عذاب و درد قرار گرفته است.