غزل شمارهٔ ۳۰۲

ای که تماشگاه جان‌ها گوشه‌ای از لاله‌زار توست، و خاستگاه خورشید، زیر زلف تو–جایی که ماه جولان می‌دهد.

هوش مصنوعی: زیبایی تو، مانند مرکز حکومت در زیر زلف‌هایت است و فتنه و آشوبی که در نگاه‌هایت نهفته، حکم سلطنت را دارد.

هوش مصنوعی: موهای مشکی و زیبا و شکوهمند تو مانند یک طوق و زنجیر، دل و جان و احساسات مردم را به خود مشغول کرده است. چهره‌ی جذاب و دلربای تو همچون یک میدان بازی است که همه را به گرد خود می‌کشد و عواطفشان را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

هوش مصنوعی: کیست که برای دل خود از زیبایی‌های تو بهره‌ای ندارد؟ تو مانند یوسف زیبایی و دیگران در پی لقمه‌ای از عشق و محبت تو آمده‌اند، اما آن‌ها بدون اشک و درد نمی‌توانند از این سفره‌ی دل‌انگیز تو چیزی بردارند.

هوش مصنوعی: کیست که در دل خود به حقایق پی ببرد و عمیقاً بیندیشد، در حالی که در عالم خواسته‌ها و تمایلات دنیوی گرفتار باشد و به زبان تو پناه ببرد؟

هوش مصنوعی: من به خاطر آتش غم دوری تو یادگاری دارم که برایم همچون آب حیات است. این آتش جدایی توست که به من قدرت و زندگی می‌دهد.

هوش مصنوعی: جان خاقانی برای روح روشنی‌بخش تو فدای می‌شود، هرچند که دشمن اوست. ای جانا، یار جانان، جان تو نیز همین‌طور است.