غزل شمارهٔ ۲۹۵

هوش مصنوعی: سینه‌ام پر از آتش عشق توست، همان‌طور که ابرها از باران پر هستند؛ و چهره‌ام مانند شمشیری است که از تو زیبایی و جواهرات را به ارث برده است.

هوش مصنوعی: روزهایی از زندگی‌ام گذشت که هیچ نتیجه‌ای جز افسوس و حسرت از تو به جا نماند.

هوش مصنوعی: من به خاطر عمر از دست رفته‌ام، سوگ و اندوهی خواهم داشت، همان‌گونه که ابر سیاه از تو غمگین است.

هوش مصنوعی: عشق تو تمام دنیا را تحت تأثیر قرار داده است و وقتی که این عشق را طلب می‌کنم، حسرتی از تو بر دل دارم.

هوش مصنوعی: چه سنگدلی که خون خاقانی را به زمین ریختی، و در این کار هیچ دریغ نکردی.