غزل شمارهٔ ۲۹۲

هوش مصنوعی: درد و دل‌هایم را با کسی در میان می‌گذارم و از رازهای پنهانم صحبت می‌کنم. بدون هیچ زحمتی، فقط به سخنان من گوش کن.

هوش مصنوعی: دریای غم و اندوه را ببین که چطور در حال خروش است، و موج‌های خونین را که از آن برمی‌خیزند، به دقت نگاه کن و صدای ناله‌ها را بشنو.

هوش مصنوعی: در کنار دو جوی، صدای چرخ‌های آسمان را بشنو که در حال گردش است.

هوش مصنوعی: در دل ابر، لرزش نور برق وجود دارد و صدای رعد، نشانه‌ای از آزمون و آزمایش را به گوش می‌رساند.

هوش مصنوعی: اگر غم‌های من را ببینی، انگار کوه به صدا در آمده و فریاد می‌زند "کمک!"

هوش مصنوعی: وقتی دشمن از گریه‌ام می‌خندد، دل من متاثر و خشمگین می‌شود و به او می‌گوید که بداند چه می‌گویم.

هوش مصنوعی: سلامتی ارزشی بالاتر از سلطنت و قدرت دارد. برای درک بهتر این موضوع، با دو نفر صحبت کن و داستانشان را بشنو.

هوش مصنوعی: از دربان سالم بپرس یا از پادشاه ناتوان بشنو.

هوش مصنوعی: وقتی که بخواهی از دیگران بشنوی، حال و روز شب‌های دوری خاقانی را درک کن.