غزل شمارهٔ ۲۸۸

هوش مصنوعی: تا وقتی که خیال تو مرا از خودم دور نکند، با تو نخواهم نشست که در این حالت هیچ چیز از خودم ندارم و به آرامش نمی‌رسم.

هوش مصنوعی: من خودم را مانند خاری در مسیر زندگی می‌بینم و تصمیم دارم که از خودم جدا شوم تا دوگانگی کنار برود. به این ترتیب، هم تو و هم من به یکدیگر تبدیل می‌شویم.

هوش مصنوعی: گاهی این احساس را دارم که به سمت نابودی می‌روم، در حالی که همچنان درگیر زندگی و ظواهر آن هستم. به نوعی، مانند مرده‌ای هستم که فقط زینت‌های زندگی را به همراه دارم.

هوش مصنوعی: جان خود را فدای رستاخیز کن و با شجاعت پیش برو و مردانگی را فراموش نکن. تا زمانی که به جاودانگی دست یابی، مانند برف که بر زمین می‌ریزد و سپس از بین می‌رود، نتوانی از آن دست بکشید.

هوش مصنوعی: ای راهی که به دنبال تو هستم، همچون خودت پر از شگفتی‌ست. مسیر من به سمت تو مانند زلفت، طولانی و شکننده است.

هوش مصنوعی: من که مانند کژدم با چشم بسته و بدون پا مانند مار هستم، چگونه می‌توانم راه را ببینم یا قدم بردارم، در حالی که نمی‌دانم چطور باید عمل کنم؟

هوش مصنوعی: روانم در این دنیای مادی گرفتار توست. تو هم بال و پرش را باز کن و هم بندهایش را از هم بگسل.

هوش مصنوعی: اگر کوی تو ویران شود، دل من می‌سازد آشیانه‌ای جدید، و حتی اگر مجبور شوم قربان زلف تو شوم، آن زلف می‌شود دروازه‌ای برای من.

هوش مصنوعی: سال‌هاست که دل عاشق من، مانند یک زاهد در کنار زلف‌های سیاه او، به تفکر و زهد مشغول است و در همین جا ساکن شده است.

هوش مصنوعی: هرگز از در تو دور نمی‌شوم، حتی اگر هر شب تا صبح نگهبانان را ببینم که آنجا گرد هم آمده‌اند.

هوش مصنوعی: در ابتدا محبت و مهر خود را بر دل خاقانی قرار دادی و تا ابد این محبت را بدون اجازه خاقان بزرگ از دل او نبر.