غزل شمارهٔ ۲۷۷

هوش مصنوعی: غم آسمان را در دل دارم و چیزی نمی‌گویم، افسوس که من همچون یک موجود کوچک در دستان آسمان محبوس شده‌ام، افسوس من.

هوش مصنوعی: وقتی صبح زود با هوای سردش آتش روز را خاموش می‌کند، آتش دل من پس از دم زدن شعله‌ور می‌شود، اما افسوس که من فقط این احساس را دارم.

هوش مصنوعی: به نظر می‌رسد که سرنوشت و قدرت‌های بیرونی به من ظلم کرده و قلبم را شکسته‌اند. حالا من در حسرت این هستم که چطور می‌توانم این درد و بار سنگین را از خودم دور کنم، اما افسوس که نمی‌توانم.

هوش مصنوعی: دل خود را از آرزوهای بیهوده می‌خواهم بکنم و با اندوه، موانع مرگ را از سر راه زندگی‌ام بردارم، اما افسوس که این کار هنوز ممکن نشده است.

هوش مصنوعی: من مانند بادی هستم که به دنبال نیستی می‌دود. هرچند که وجود دارم و جسمی دارم، اما در عمق وجودم حس می‌کنم که تنم واقعی نیست. افسوس بر من.

هوش مصنوعی: آیا دیده‌ای کسی را که چون باد، گرد و غبار پیرهنش را به خود می‌گیرد و این گرد و غبار از بی‌خودی اوست؟ افسوس بر حال من!

هوش مصنوعی: هر چه برایم از ویژگی‌های زندگی آورده‌ام، طوری است که به دل من آتش می‌زند و افسوس می‌خورم که چنین حالتی دارم.

هوش مصنوعی: من از چشمهٔ عقل و خرد نوشیدم و حالا از ترس خطر جان، سنگی را به آن چشمه پرتاب می‌کنم، افسوس به حال من.

هوش مصنوعی: آدم‌های خوب و شریف از سفره من لقمه‌های خوشمزه‌ای برمی‌دارند، پس چرا بخیل‌ها و افراد نالایق هم از چیزهایی که من داده‌ام بهره‌مند می‌شوند؟ این برای من بسیار ناراحت‌کننده است.

هوش مصنوعی: بوسه‌ای بر سنگ سیاه کعبه می‌زنم، اما پس از آن دست کسانی را می‌بوسم که در پایین‌تر از من قرار دارند. این برای من مایه‌ی افسوس است.

هوش مصنوعی: من مانند آفتاب درخشان هستم، اما واقعاً عجیب است که این نور با ارزش و این وجود با عظمت، در کنار خاک و پستی بدن من قرار دارد. این حقیقت برایم حسرت‌آور است.

هوش مصنوعی: اگر برای زنده ماندن دوستانم تلاش کنم، عجیب‌تر از آن این است که بعد از مرگ دشمنان، من غمگین هستم. ای کاش!

هوش مصنوعی: تا کجا می‌توانم بر روی سر تیغ راه بروم و از زنجیر زجر رهایی پیدا کنم؟ دل پر از درد و زخم‌های عمیق دارم که مانند سفنمی (نوعی گیاه) در آب غرق شده است. افسوس و یا حسرت من!

هوش مصنوعی: من مانند گلی هستم که در سرزمین خود ریشه دارد، اما از آنجا دور افتاده‌ام و سفر بر من سخت شده است. وای بر من که وطنم را ترک کرده‌ام.

هوش مصنوعی: وقتی نام محبوبم از زبانم جاری می‌شود، اشک‌هایم مانند چشمه‌ای از خون بر صورتم می‌ریزد و این برای من بسیار دردناک است.

هوش مصنوعی: چشم من با اشک آغشته است و دل به من می‌گوید که من به یاس‌ها نگاه کن، زیرا در این زمان که شاهد جدایی و دوری هستم، من مانند گل یاس در این فصل نگرانی و اندوه هستم. دریغ از حال من.

هوش مصنوعی: ناله‌ای از دل دنیا برخاست که به من گفت: ای مروارید بی‌نظیر، تو در میان چمن‌ها فقط گلی هستی که از خاک کرم‌ها برآمده و این برای من بسیار تاسف‌بار است.