غزل شمارهٔ ۲۵۸

هوش مصنوعی: بیا بلند شو تا بار دل را از دوش خود برداریم و به دنبال کارهای خوب برویم.

هوش مصنوعی: ما با رقبای خود، عشق و محبت را همچون مهره‌ای بر میز بازی زندگی قرار می‌دهیم.

هوش مصنوعی: دین و دنیا مانع پیشرفت و تلاش ما هستند، هر دوی آن‌ها را فدای محبت معشوق کنیم.

هوش مصنوعی: دوست وقتی به ما بی‌محلی کرد و مانند سنگی سخت شد، ما به خاطر این رفتار، باز هم با دل شکرگزاری واکنش نشان می‌دهیم.

هوش مصنوعی: به مردم نزدیک می‌شویم و برایشان در پیش‌رو آتش روشن می‌کنیم.

هوش مصنوعی: هرچند سرنوشت ما همچون اسب تندروست، اما ما با وفای خود را به دام می‌اندازیم.

هوش مصنوعی: اگر با این ترفند موفق شدیم شکار کنیم، خوب است؛ وگرنه راه دیگری پیدا خواهیم کرد.

هوش مصنوعی: ما چرا همیشه باید غصه‌های خود را به خاطر حرف‌های بد دیگران این‌جا و آن‌جا تعریف کنیم؟

هوش مصنوعی: در حال حاضر تصمیم داریم تا وضعیت خود را برای دوست توضیح دهیم و در عین حال با ایجاد چالش یا تنش، زمینه را برای مقابله با مشکلات فراهم کنیم.

هوش مصنوعی: ما جان و وجود خود را به خاقانی هدیه می‌دهیم و آن را به پای خاقان بزرگ می‌گذاریم.