غزل شمارهٔ ۲۵۶

هوش مصنوعی: من در جستجوی محبوب خود هستم و به دیگران فکر نمی‌کنم؛ زیرا پای من به گنجی وصل است و از خطرات آن نمی‌ترسم.

هوش مصنوعی: صبر من به اندازه‌ای نیست و از دو قران هم کمتر است؛ من هم مانند طلا هستم که از آتش نمی‌ترسم.

هوش مصنوعی: از عشق او به شدت تحت تأثیر قرار گرفته‌ام و در هر لحظه به یاد او هستم. او به خوبی از احساسات من آگاه است و من دیگر به غم و اندوه خود فکر نمی‌کنم.

هوش مصنوعی: اگر از چهره‌ی طلایی‌ات فقط نگاهی بیفکنم، به خاطر این زندگی، ارزشش را دارد که زیاد فکر نکنم.

هوش مصنوعی: دل من مانند خاک غمگین و خونین شده است، و اگر خون من در فکر اوست، من از آزار او نمی‌هراسم و به آن فکر نمی‌کنم.

هوش مصنوعی: اگر دندان سگی به دل بیفتد، هر بار که به سر دندانش فکر کنم، نیندیشم.

هوش مصنوعی: اگر جانم را هم از زیر دندان‌هایم به لبش بگذارم، می‌دانم که این کار برای او ارزشی ندارد و نگرانی‌ای هم برای من نخواهد داشت.

هوش مصنوعی: اگر عشق او باعث شود که به دست شاهش و دار و دسته‌اش بیفتم، نه از دست آنها می‌ترسم و نه از مجازات نگرانم.

هوش مصنوعی: اگر کار خاقانی به تیغ برسد، من همواره آماده‌ام که سر خود را بر تیغ بگذارم و به کار فکر نکنم.