غزل شمارهٔ ۲۲۲

هوش مصنوعی: چقدر دیگر باید در ظلم و ستم زندگی کنم و مانند سایه‌ای بدون وجود خودم باشم؟

هوش مصنوعی: گوشه‌گیر و خاموش هستم، مثل نایی که در گلویم مانده و نمی‌توانم صحبت کنم، به شدت ناراحتی و ظلم را احساس می‌کنم.

هوش مصنوعی: به من انصاف بده، چرا نباید شکایت کنم؟ چون هیچ وقت از کسی انصاف ندیده‌ام.

هوش مصنوعی: چند بار باید به خاطر مشکلات یا دردسرهایی که بر اثر دیگران به من وارد شده، احساس ناراحتی کنم؟

تا کی در پی آبدست گرفتن برای هر فرو مایه‌ای باید مانند ابریق قدم خمیده باشد؟ (در گذشته–که روشویی و آب لوله کشی نبود–پیش و پس از خوردن غذا یکی خم می‌شد و برای دیگران با آفتابه و لگن آبدست میگرفت تا دستشان را بشویند.)

هوش مصنوعی: تا کی باید مانند ترازویی باشم که به نیرویی در گردن خود آویزان شده است؟

هوش مصنوعی: می‌خواهم مانند پرنده‌ای آزاد و با زبان خود بیان کنم، تا بتوانم به درستی و با دقت آنچه را که انتخاب کرده‌ام، بیان کنم.

هوش مصنوعی: زمانی که صبح می‌شود و حقیقت به روشنایی می‌آید، من هم باید به گونه‌ای سخن بگویم که نشان‌دهنده راستی و صداقت من باشد، حتی اگر مجبور شوم زبان خود را مدیریت کنم و از حرف‌های بیهوده دوری کنم.

هوش مصنوعی: به نظر می‌رسد که از غم و اندوهت دیگر به تلاطم و ناله نپرداز، چراکه به این نصیحت بسیار گوش داده‌ام.

هوش مصنوعی: در میان اعتراض و شور و هیجان ابر و دریا نمی‌توانم به آرامش و سکوت بنشینم.

هوش مصنوعی: من خاقانی دلفکارم و این درست است که نباید شوخی کنم یا به راحتی بگذرم.