غزل شمارهٔ ۲۰۷

هوش مصنوعی: عقل ما او را سلطان جان می‌داند و به همین دلیل، او را به عنوان روشنی‌بخش جهان معرفی می‌کند.

همینکه نسرِ طائر لب خندانش را ببیند، او را طوطی شکر افشان می‌خواند. (به استناد لغتنامه دهخدا، «نسر طائر» یکی از «دو ستاره نسر» است که در فارسی به آنها «دو شاهین» می‌گویند.)

هوش مصنوعی: هر کسی که زیبایی و جذابیت را در هم آمیخته ببیند، او را با نام نیکو می‌شناسد.

هوش مصنوعی: تا زمانی که لب او را به عنوان لب نخوانی، مراقب باش که روح القدس او را جان می‌خواند.

هوش مصنوعی: هر چیزی که در این دنیا وجود دارد، به خاطر تصور زیبایی او در چشمان ماست.

هوش مصنوعی: هر کسی که کوچه و محله‌اش را دیده است، آن را به زیباترین صورت توصیف می‌کند و به آن مانند آسمان ارزش می‌دهد.

هوش مصنوعی: کمترین توصیف او، خاقانی است که او را صاحب قرآن می‌دانند.