غزل شمارهٔ ۱۷۱

هوش مصنوعی: دستم هرگز به شاخ وصل تو نرسید و تصورم نیز به توصیف زیبایی‌ات نرسید.

هوش مصنوعی: چشم بد سرنوشت تو را یک لحظه نگاه کرد و از آن یک نگاه، چندین هزار دردسر و مشکل برایت به وجود آمد.

هوش مصنوعی: سال‌هاست که از تو دور هستم و دلم از این جدایی شکسته است. نه می‌توانم از تو سلامی بکنم و نه از دل خبر تازه‌ای به تو برسانم.

هوش مصنوعی: دل به دست آوردن معشوق از دست کسی برنیامد، بنابراین جانم از غم و عشق او به لب رسید و حالا به مرحله‌ای رسیده که به آرامش فکر می‌کنم.

هر تیر که از چلّهٔ ملامت پرتاب شد، از سینه گذشت و بر جگر نشست.

هوش مصنوعی: با اینکه اتفاقات و مشکلات زیادی در زندگی وجود دارد، من با یک نگاه به دور می‌توانم راضی باشم، زیرا گاهی اوقات به صورت ناگهانی، چیزهای خوبی به دست می‌آید.

دلم نمی‌آید دوری گزیدن از درِ تو. این خبر از دل خویش به منِ خاقانی رسید.