شمارهٔ ۸۹ - قصیده

هوش مصنوعی: آنچه که باید داشته باشم در دست من نیست و آنچه که شایسته است در دل من وجود ندارد.

هوش مصنوعی: هرگز نمی‌خواهم دل خود را به صبر ببندم چون می‌دانم که از صبر هیچ نتیجه‌ای به دست نمی‌آید.

هوش مصنوعی: من در جستجوی غم‌زدایی هستم و در میان ابرها به دنبال آن می‌گردم، اما حتی دیدن جرقه‌ی امید او نیز برایم ممکن نیست.

هوش مصنوعی: اگر کسی دست به دامن من بزند، به اندازه‌ای دل‌شکستگی و درد وجود دارد که صد قطعه از آن بر زمین خواهد ریخت.

هوش مصنوعی: تا زمانی که من از پا نیفتم، جلسه چرخش زندگی متوقف نمی‌شود و به هم نمی‌خورد.

هوش مصنوعی: من از اشک‌هایم دامنم را به خون دوستم آغشته می‌کنم، چه کسی می‌تواند به من نزدیک شود؟

هوش مصنوعی: خاقانی بسیار تلاشگر و کوشا است، شاید بتواند این دنیا را ویران کند.