شمارهٔ ۵۸ - این قصیدهٔ را در جواب امام مجد الدین سروده و به مدح شاه اخستان پایان داده است

هوش مصنوعی: ای دل، بیدار باش! زیرا که می‌خواهم جانم را نثار کنم و هستی را بر جهان برافشانم.

هوش مصنوعی: در نزد پرندگانِ کویِ مغان، به‌طور رایگان دانه‌ای از دل خودم را گسترده و می‌پاشم.

هوش مصنوعی: چشمم را از نابودی دنیا پاک می‌کنم و بر خاک پای دنیا، قطره‌های این جام را خواهد ریخت.

هوش مصنوعی: در اینجا حس عمیق و روحانی ابراز شده است که نشان‌دهنده ارتباط عاطفی و معنوی با موسیقی و رقص است. اشک به نشانه‌ی احساسات عمیق، و ناله به عنوان صدایی از دل درد و شادی، در حال برهم‌کنش‌اند. در واقع، بیانگر آن است که می‌خواهم روح و جانم را در این لحظات پرشور و خوشایند به نمایش بگذارم.

هوش مصنوعی: در اینجا شاعر از درد و رنجی که از ظلم و ناعدالتی آسمان (سرنوشت یا قضا) متحمل شده، سخن می‌گوید. او قصد دارد تا نشان دهد که نه تنها در برابر بی‌عدالتی سکوت نخواهد کرد، بلکه به نوعی پاسخ خواهد داد و می‌خواهد که بر سر خاک، نمایانگر بدی‌ها و ناعدالتی‌ها، تلافی کند. به نوعی این بیان، نمایانگر عصبانیت و نارضایتی او از وضعیت موجود است.

هوش مصنوعی: دوستانی که از تقلب و دورویی باخبرند، کم کم از دیگران فاصله می‌گیرند و به این خاطر نمی‌توانم به آنها نزدیک شوم.

هوش مصنوعی: دشمنان وقتی که بر درد و غم من بی‌توجهی کرده‌اند، من هم بر سر آن‌ها با قاطعیت حمله خواهم کرد.

هوش مصنوعی: کیسه‌ای که از تجربه‌های زندگی‌ام پر کرده‌ام، در هر زمان که بخواهم می‌توانم آن را بر دست زمان بریزم.

هوش مصنوعی: هر دانه زری که از خاک بیابی به این خاک، می‌خواهم بریزم.

هوش مصنوعی: هر صبحگاه، مانند خاقانی، بر آسمان تیر آتشین خواهم افکند.

هوش مصنوعی: من این ستارهٔ دریایی را بر همگان در این دریا می‌تابانم.

هوش مصنوعی: من می‌خواهم این طلا را که مانند اکسیر است، بر سر صدر زمان قرار دهم.

هوش مصنوعی: دو کودک نورانی در گهواره هستند و من می‌خواهم به آن‌ها نکات و دانش‌های بیشتری بیاموزم.

هوش مصنوعی: من این سه گنج گران‌بها را از قصر وجود خودم بر امام جسم و جان خواهم نثار کرد.

هوش مصنوعی: این چهار پیکر که نماد جهان هستند، بر آنچه که می‌خواهم و اراده‌ام است، خواهد ریخت.

هوش مصنوعی: کسی نمی‌داند که این فداکاری و نثار برای چه کسی است، تا زمانی که من نگوییم که آن را برای چه کسی تقدیم می‌کنم.

هوش مصنوعی: در ستایش و بزرگداشت عظمت و شکوه مجدالدین خلیل، سخنانی بی‌محدودیت و پرشور خواهم گفت.

هوش مصنوعی: هر چیزی که از زبان او شیرین و خوشبو باشد، من نیز با گوش و دست خود بر آن سخن می‌گویم و بساخته‌ام.

هوش مصنوعی: هر گوهری که از دست قلم او به سرقت رفته، من نیز نبوغ و ذوق خود را بر آن قلم و انگشتانش نثار خواهم کرد.

هوش مصنوعی: داور من کیست که اجازه دهد؟ چون چیزی که دزدیده‌ام، همین را می‌خواهم بریزم.

هوش مصنوعی: قانون و اصول دینی همچون گنجی گرانبها از ذهن و فکر او به وجود آمده است و من می‌خواهم بر روی این گنج روان از عقل خود استفاده کنم.

هوش مصنوعی: پادشاه برای خود سپر و محافظی دارد که رأی و تصمیم اوست و من خواهم تلاش کرد که روح و جان خود را نیز به این سپر و حفاظت بسپارم.

هوش مصنوعی: اگر همچون خضر (پیامبر) شوم و در عالم زیبایی‌ها قرار بگیرم، هم درختان سبز و هم لباس‌های فاخر و زیبا خواهم پوشید و به دیگران خواهم بخشید.

هوش مصنوعی: اگر پادشاه باشم، مانند عیسی (علیه‌السلام) نیکی و پاکی خود را به نمایش می‌گذارم و زیبایی خود را همچون گردنبند ستاره پروین بر همگان نمایان می‌کنم.

هوش مصنوعی: اگر دستم به او برسد، می‌خواهم تاجی زیبا بر سر اسبش بگذارم.

هوش مصنوعی: من در دوران کمبود دانش، با ستایش خاص او، خواهم توانست از زبانم کلمات شیرین و دلنشینی مانند من و سلوی بروز دهم.

هوش مصنوعی: وقتی پروانه به سمت شمع من می‌رود و جانش را به نیاورد، من همچنان به او عشق و علاقه‌ام را خواهم بخشید.

هوش مصنوعی: من خود را می‌شناسم و می‌دانم که ارزشمندم، و در کنار سگان بی‌مقدار قرار نمی‌گیرم، زیرا من به خودم افتخار می‌کنم و می‌خواهم که این افتخار را به دنیای اطرافم نشان دهم.

هوش مصنوعی: من تا زمانی که دنیای پربار خود را به تماشا بگذارم، منتظرم تا بذرهای نیکویی را در کنار آبشار بهشت بکارم.

هوش مصنوعی: من گیج و سردرگم هستم و تا زمانی که به کعبه نرسم، آرزو دارم که آب دستم را بر زمین بریزم.

هوش مصنوعی: من خوشحالم تا زمانی که بتوانم دانه‌های ریز فلز را بر نوک شمشیر خود بریزم.

هوش مصنوعی: من قصد دارم که توطئه‌های منفی و شوم را به خاطر نادانی‌ام از بین ببرم و به سمت خوشبختی و سعادت گام بردارم.

هوش مصنوعی: من می‌خواهم سم گوساله و دمی از گرگ را بر روی کوه بریزم و بر سر شبان بزنم.

هوش مصنوعی: من می‌خواهم تاج و چراغ روشنایی کیان را بر سر خود احساس کنم، حتی اگر به قیمت از دست دادن کلاهم باشد که شبان از گیاهان می‌سازد.

هوش مصنوعی: من قصد دارم ریختن مایعی که از خرگوش به دست آمده بر روی شیر ژیان را انجام دهم.

هوش مصنوعی: می‌خواهم غبار پیکر دیو سفیدی را بر سوار سیستان بریزم.

هوش مصنوعی: من می‌خواهم که به پرچم کاویان، لعاب اژدهایی سرخ رنگ بپاشم.

هوش مصنوعی: این جهل را با برکت گفتار خود، مانند باران سیاه بر شما نخواهم ریخت.

هوش مصنوعی: من هرگز اجازه نخواهم داد که نعلین یزید، که نماد ظلم و ستم است، بر دشت خیبر بریزد.

هوش مصنوعی: اگرچه من مثل یک کمند به دور ستاره‌ها می‌اندازم، اما هدفم از این کار امتحان و آزمایش است.

هوش مصنوعی: اگرچه به چرخش آسمان تیر بزنم، اما مانند یک دارت از کمان رها خواهم شد.

هوش مصنوعی: اما با تیغ یقین او، سپری بر روی آب گمان خواهم گذاشت.

هوش مصنوعی: از خدعه و فریب دوری کن، زیرا می‌خواهم در سرزمین اصلی، با قدرت و قاطعیت عمل کنم.

هوش مصنوعی: وقتی در کنار او هستم، زبانم به silent است و نمی‌توانم چیزی بگویم، ولی این سکوت از ناتوانی نیست، بلکه از عشق و احترام به اوست.

هوش مصنوعی: نغمه‌های او را مانند کبوتر به آغوش می‌کشم و به نشانه توبه، خاک را بر دهانش می‌پاشم.

هوش مصنوعی: می‌خواهم مانند طاووس نر تخم‌هایی را بگشایم و آنها را از آشیان به بیرون بیندازم.

هوش مصنوعی: من در این شعر می‌گویم که به خاطر عشق و شوقی که در دل دارم، آنچه را که در دل دارم، از زبانم به سوی شاهی که محبوب من است، می‌فرستم.

هوش مصنوعی: من زیور و زیبایی نثر او را برمی‌دارم و آن را به پادشاهی که قرآن را دارد هدیه می‌کنم.

هوش مصنوعی: دست او را که نماد زیبایی و هنر است، مانند سرزمین‌های هند و چین می‌دانم و آرزو دارم که بر آن، ثروت‌های بسیاری بریزم.

هوش مصنوعی: وقتی به هندوچین برسم، دستم را بر روی شوخی و مزاح می‌زنم و خواهم خندید.

هوش مصنوعی: برای او سه بار مراسم برگزاری را انجام دادم و هر دو ساعت، چهار مقاله را ارائه خواهم داد.

هوش مصنوعی: هر سه چهارده نوع نعمت و هشت بهشت وجود دارد، و من سه جان را بر چهار سفره دارم که خواهم نهاد.

هوش مصنوعی: وقتی بخواهم از آن سفره لقمه‌ای بردارم، بر سگی که در غار است استخوانی خواهم انداخت.

هوش مصنوعی: باد به مانند زندگی ابدی است و من نیز می‌خواهم عمرم را به او تقدیم کنم.