شمارهٔ ۵۲ - در رثاء زوجهٔ خود

هوش مصنوعی: مدت زیادی است که متوجه شدی که محبوب تو ناپدید شده و همچنین قدرت و توانایی‌ات برای کنترل اوضاع از دست رفته است.

هوش مصنوعی: بلند شو، ای دل، شمعی را از آتش سینه خاموش کن؛ زیرا آن ماه نو که روزگاری از سرزمین تو رفته بود، بازگشته است.

هوش مصنوعی: زندگی تو تنها یک ورق از یک دفتر است و آن ورق نیز از شمارش زندگی‌ات ناپدید شده است.

هوش مصنوعی: به کدام چهره جاذبه آرزو نگاه کنی، که حسادت و کینه عاشقی تو باعث شده است معشوقه‌ات گم شود.

هوش مصنوعی: با دیدن و گفتن به حالت اشک و ناله، راز دل خود را فاش کن، زیرا کسی که می‌توانست راز تو را حفظ کند، دیگر نیست.

هوش مصنوعی: اگر چشمان تو شکوفه‌ای شوند، این مسئله طبیعی است، چرا که میوهٔ جان من از باغ شکوفه‌های تو ناپدید شده است.

هوش مصنوعی: چشم زخم مردم به تو آسیب رساند و ناگهان مردمی که به چشم تو بودند، از کنارت رفتند.

هوش مصنوعی: شادی و خوشحالی دیگر نمی‌تواند به سراغ ما بیاید و فقط منتظر غم و ناراحتی باش که حامی و مونس تو دیگر در دسترس نیست.

هوش مصنوعی: هر رشته از مویت نشانه‌ای از غم و اندوه است و هر دسته از موهای تو یادآور درد و ناله‌ای است که به خاطر فقدان محبوب‌ات احساس می‌کنی.

هوش مصنوعی: زخم تو اکنون درد دارد، اما تو هنوز از آن بی‌خبری. آن پزشک که باید به تو کمک کند، کارش را گم کرده و نمی‌تواند به تو رسیدگی کند.

هوش مصنوعی: دنیا را به خاطر یک یا دو نفس عمر خودت خراب نکن، زیرا یادگاری از عمر تو به یاد نخواهد ماند.

هوش مصنوعی: زمانی که بار سبو را می‌کشی، گویی که آبی که از آن گذشته، دیگر قابل برگشت نیست. و اگر بترسی از اینکه چیزیت را گم کنی، وقتی که بار تو به زمین بیفتد، هیچ راهی برای بازگشت نخواهی داشت.

هوش مصنوعی: غم و غصه را کنار بگذار و به روزها و شب‌هایت فکر کن؛ چون زمان و فرصت‌هایت را از دست داده‌ای.