شمارهٔ ۵ - و قال ایضا

هوش مصنوعی: خداوندا، من غریب و خسته و ناامید هستم، خواهش می‌کنم از رحمت و لطف خود، یک نوشیدنی شفابخش به من عطا کن.

هوش مصنوعی: مانند لاله‌ای که در خون خود غرق شده‌ام، در آتش اشتیاق تو. از دنیای جاودان لطفی به من بفرست.

هوش مصنوعی: به بوی رحمت تو، جان من از خوشحالی در دست بخشش تو است. مانند پروانه‌ای که به سوی عطایت پرواز می‌کند.

هوش مصنوعی: اگرچه زخم‌هایمان در راه تو درمان نمی‌شوند، اما امیدواریم که از رحمت و بخشش تو، داروی شفابخش به ما برسد.

هوش مصنوعی: وقتی که جانم به خاطر عشق تو فدای راهت شد، از خزانه لطف تو انتظار دارم که خون بهای این فداکاری را به من تقدیم کنی.

هوش مصنوعی: پزشک آگاه به حال تو، به من نمی‌گوید که این درد را از من دور کن یا دارو بفرست.

هوش مصنوعی: هر آنچه که به نفع من باشد را تو بهتر می‌دانی، چه آن چیز باعث بهبودی من شود و چه مرا به مرگ نزدیک کند، ای خدا، همان را برسان.