شمارهٔ ۳۵ - و له ایضاً

هوش مصنوعی: ای کاش رفعت و عظمت تو به اندازه‌ای باشد که سایه‌ات هرگز از سر خورشید آسمان کم نشود.

هوش مصنوعی: در آن شب، چهرهٔ تو همچون ماه درخشان بود و زیبایی چهرهٔ تو مانند زعفران زرد، جلب توجه می‌کرد.

هوش مصنوعی: اگرچه حضور آفتاب هزاران دلگرمی و شادی می‌آورد، اما در نزد دل تو، صبحگاه همچنان سرد و بی‌روح است.

هوش مصنوعی: در دل نگران من، غم و اندوهی مانند سیل بر سراسر دنیا جاری است، و هنوز بین شادی و طبیعت خود، وضع بسیار دشواری دارم.

هوش مصنوعی: به خاطر اینکه در دل من دردهای زیادی وجود دارد، نمی‌توانم بگویم که فلان چیز در دستان من است.

هوش مصنوعی: هر چند که من تحت تأثیر آثار بی‌محبت تو هستم، اما در این زمان، تمام کارها و مشغله‌ها تبدیل به یک نقطه بی‌فایده شده است.

هوش مصنوعی: من از اینکه کسی بخواهد به خاطر تو از خاک پای تو بیزار باشد، ناراضی‌ام، به ویژه اگر آن شخص هرگز مانند من، با تمام وجود و عشق به خدمت تو بپردازد.

هوش مصنوعی: دو سال است که از غم و اندوه بارها به یاد نعمت‌هایی که قبلاً در دنیا داشته‌ام، بازمی‌گردم و به آن‌ها فکر می‌کنم.

هوش مصنوعی: از گلستان عزا تو مرا بی‌ارزش می‌کنی، در حالی که آنچه در اختیار دیگران است، برای من افتخار و ارزش دارد.

هوش مصنوعی: من و این کارنامه‌ها همچنان در جامعه به‌عنوان دخیل در تقدیر، از ثمرات آن آگاهیم و این مرد درستکار، راز موفقیت را می‌داند.