شمارهٔ ۲۷۸ - ایضا له

هوش مصنوعی: از خانه بیرون رفتم و دیدم نگهبان در دیوار مفقود است و کسی برای پیگیری کارهایم در کوی من نیست.

هوش مصنوعی: در دل خود غرق در افکار جوانی بودم که ناگهان به کنارم آمد.

هوش مصنوعی: بها و ارزش او به اندازه‌ای است که هر یک از انگشتانش مانند دو بازوی من به نظر می‌رسد.

هوش مصنوعی: گردن او به نحوی از زره پوشیده شده است که شبیه قطری از آب است که از جوی سرازیر می‌شود.

هوش مصنوعی: دستش را بلند کرد و شمشیر درخشانش را به سمت من گرفت و صورتش را به سویم چرخاند.

هوش مصنوعی: هنگامی که نزدیک شد، به طور ناگهانی و بدون هیچ تردیدی، ناگهان بر روی من حمله کرد.

هوش مصنوعی: وقتی که از سر شوق و عشق نتوانستم از جایی بروم، نشانه‌ای از آن در ابروی من بروز کرد.

هوش مصنوعی: چشم بر هم نگذارید و با تیزی تیغ خود به جنگ آمده‌ام، یکی از موهای من را محکم گرفت.

هوش مصنوعی: من از روی محبت و شادی، اندکی از خودم به او بخشیدم و او از خوشحالی زانوی من را بوسید.