شمارهٔ ۱۷۳ - وله ایضا

هوش مصنوعی: ای خورشید، که مایهٔ پرورش ذرات و شاه هنر آفرین هستی، در این جهان هیچ کس به مانند تو سلطان و محبوب نیست.

هوش مصنوعی: خورشید مانند شمشیری بر سر آسمان برافراشته شده است، اما در برابر دست و بازوی تو هنوز هم ناتوان است.

هوش مصنوعی: زمانی که تو مانند آفتاب درخشان شدی، دیگر کسی که تنها یک قرص نان برای خوردن در خانه‌اش نداشت، بی‌نصیب نماند.

هوش مصنوعی: زمانی که خورشید و روشنایی در وجود تو بود، هنوز پایه و اساس جهان در عالم وجود نداشت.

هوش مصنوعی: در آنجا که کلام ستایش تو را بر دیوان جهان می‌نوشتند، هیچ نشانی از سخن وجود نداشت.

هوش مصنوعی: بدون آب، خنجر تو نتوانست به پیروزی برسد و بدون نوک قلم تو، هنر توانایی بیان نداشت.

هوش مصنوعی: هرچند که انواع مشکلات و سختی‌ها به سمت او می‌آید و به او آسیب می‌زند، اما در واقع او کسی نیست که به سادگی شکست بخورد یا ناتوان باشد.

هوش مصنوعی: هیچ کس زبان به ستایش تو نگشوده است، مانند سوسن که به زیبایی تو اشاره کند، چون گل از سخاوت تو به اندازه‌ای پر است که زبان را از طلا می‌کند.

هوش مصنوعی: آنهایی که شما را به زبان‌هایتان تعظیم می‌کنند، نمی‌دانند که ارزش واقعی شما از همه اقیانوس‌ها و منابعی که دارند بیشتر است.

هوش مصنوعی: ای کاشگاه تو مکانی است که افراد آزاد و بزرگوار به آن روی می‌آورند. آیا کسی وجود دارد که از این خاندان و خانواده بزرگ به عنوان بندۀ آن‌ها نباشد؟

هوش مصنوعی: پس از آنکه چشم من از زیبایی تو دور شد، دیگر نتوانستم تو را ستایش کنم و زبانم یک لحظه هم بی‌عمل نماند.

هوش مصنوعی: به خاطر تو، دلم خواست که همه چیز را فدای تو کنم، اما از شدت اندوه و بی‌کمک ماند، چون دیگر نمی‌توانستم از سوز و درد آن حمایت کنم.

هوش مصنوعی: او تلاش زیادی کرد تا چیزی به دست آورد، اما در نهایت هیچ‌چیز از سخنانش بیرون نیامد.

هوش مصنوعی: لطف و محبت تو باعث شده که من جسور و بی‌پروا شوم، وگرنه من هیچ‌گاه جرئت نداشتم که اینجا از تو سخن بگویم.

هوش مصنوعی: اگرچه شعر من برایم بسیار ارزشمند است و جان من را به یاد می‌آورد، اما جان خودم به هیچ قیمتی پُر ارزش نیست.

هوش مصنوعی: من جان عزیزت را به حضور تو آورده‌ام، لطفاً آن را بپذیر؛ چون تنها راهی که برای عرض ارادت دارم، فدایت شدن است.