شمارهٔ ۸
جنید شیرازی
»
دیوان اشعار
»
غزلیات
»
شمارهٔ ۸
ای دل غافل زمان کارسازی کردن است
پیر گشتی همچنانت میل بازی کردن است
مبدأ عشق حقیقی گر همی پرسی که چیست
ای برادر توبه از بهر مجازی کردن است
گر همی خواهی که باشد از نمازت حاصلی
چاره کار تو اول دلنمازی کردن است
اشک گرم و روی زرد و سوز دل باید به کار
همچو شمعت گر هوای سرفرازی کردن است
آن که دارد در جهان اسباب جاه و دولتی
گو غنیمت دان که وقت دلنوازی کردن است
گر چه زورت هست با هر ترک و تازی درمپیچ
زآن که این میدان نه جای ترک و تازی کردن است
کودک راه (جنید) اندر صف مردان میا
پشه بین کاو را هوای سرفرازی کردن است
شمارهٔ ۷: گذشت عمر و نکردیم هیچکار دریغ
شمارهٔ ۹: مِسکنت پیشه کن که زیرا زود
اطلاعات
وزن:
فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)
قالب شعری:
غزل
منبع اولیه:
امیر لطف زمان
تعداد ابیات:
7
* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
