شمارهٔ ۱۴ - در رثاء بر اهل بیت اطهر سلام الله علیهم

هوش مصنوعی: ای آسمان، چرا همواره با نیکان دشمنی می‌کنی؟ و چرا در مجلس عبیدالله حضور داری؟

هوش مصنوعی: مجلسی که دور آن به خاطر نامحرمان بستنی است، وقتی که در آن باز شود، راهی برای ورود به آن وجود دارد.

هوش مصنوعی: بچه‌ها بی‌مادر و مادرها بی‌فرزند، هر کدام در غم و سختی خود گرفتار هستند. هیچ‌کس به کمک آن‌ها نمی‌آید و فقط صدای ناله و آه آن‌ها به گوش می‌رسد.

هوش مصنوعی: زخم‌های پر درد و فریب از سوی دشمنان بر لبان حسین، درست مانند سنگی است که در خون غرق شده است. ای خورشید، تو نیز به سرنوشتی تلخ دچار می‌شوی. ای ماه، تو هم به زوال می‌رسی.

هوش مصنوعی: از حضرت سجاد چنان برنجی روی زمین ریخته شد که از نشستن او، زاده زیاد احساس تنفر می‌کرد.

هوش مصنوعی: هنگامی که او سخن گفت، لبش را به حالت اعتراض گشود و از زنانی که دور و برش بودند، یاری طلبید و فریاد زد.

هوش مصنوعی: زنی که در یک روز شاهد از دست دادن شش برادر بود، اکنون باز هم به طور دردناک و سختی در معرض دشمن قرار گرفته است.

هوش مصنوعی: به خاطر آزادی‌اش از بند، به وضع غریبش توجه نکن و از حکم قتل او نپرس که «جز خدا معبودی نیست».

هوش مصنوعی: با اشک و غم و اندوه تو، فرشتگان نیز به حال تو غصه‌دار و متاثرند. اما با این حال، از بیان کردن این داستان دردآور خودداری کن، چرا که طبع و ظرفیت تو بالا است.