شمارهٔ ۱ - یک مثنوی

هوش مصنوعی: به نام خدای مهربانی که برکت و لطفش همچون نور خورشید بر همه جا پراکنده است و همه از آن بهره‌مند می‌شوند.

هوش مصنوعی: این سرای قدیمی را کسی ساخته که چراغ‌افروز آفتاب و ماه است.

هوش مصنوعی: پس از آنکه بزرگی و عظمت خداوند به اوج خود رسید و همه‌جا را فراگرفت، در این وضعیت دشوار و محدود، او هنوز هم رحمت و سایه‌اش را بر ما می‌گسترد.

هوش مصنوعی: به وسیله‌ی خود، او سایه‌ای را به وجود آورد که به عنوان پناهگاهی برای پادشاه جهان شناخته شد.

هوش مصنوعی: جهان با انواع خستگی‌ها و نگرانی‌ها پر شده است، اما در این میان، کسانی هستند که با آرامش و راحتی در سایه‌اش به زندگی ادامه می‌دهند.

هوش مصنوعی: زمانی که عقل به عنوان نویسنده‌ای صادق، آرزو کند که سرنوشت و موفقیت‌هایش را به نگارش درآورد.

هوش مصنوعی: آسمان برای بزرگداشت و عظمت، طلای مهر را در صدف لاجوردی قرار می‌دهد.

هوش مصنوعی: عطارد، نام ستاره‌ای در آسمان، با قلمی که در اختیار دارد، افتخار و بزرگی را به تصویر می‌کشد و این تصویر را بر روی صفحه زندگی می‌نگارد.

هوش مصنوعی: تا وقتی که چرخ گردون با شکوه و مقام وجود دارد، امید آن می‌رود که این صفحه (زندگی) خالی نماند.

هوش مصنوعی: سلطانی با تاج بر تخت پادشاهی نشست، باشد که تا روز قیامت باقی بماند.