بخش ۶

هوش مصنوعی: یک شتر در بیابان در حال چرا بود و از گیاهان و علف‌های وحشی آنجا غذا می‌خورد. به یک توده‌ای از خاردارها رسید که مانند موهای پیچیده‌ی زیبا و چهره‌ی شاداب محبوبان به نظر می‌رسید.

هوش مصنوعی: گردن آز را دراز کرد تا از آن منفعتی ببرد، اما دید که در میان آن یک افعی حلقه زده و سرش را با دمش پوشانده است. بنابراین، او عقب‌نشینی کرد و از آرزوی خود صرف‌نظر کرد. خاربن فکر کرد که او به خاطر ترس از زخم دندان‌ها و تیزی دندان‌هایش از نزدیک شدن خودداری کرده است.

هوش مصنوعی: شتر این را فهمید و گفت: ترس من از میهمان پنهان است و نه از میزبان که مشخص است. همچنین، نگران زهر دندان مار هستم و نه زخم تیر خار. اگر نه، از ترس میهمان، میزبان را یک لقمه می‌کردم.

هوش مصنوعی: اگر فردی بزرگوار از عمل و خُلقیات زشت و ناپسند بترسد، جای تعجب نیست که آن فرد به خاطر طبیعت ناپاک خود چنین حسی داشته باشد، نه به خاطر ظاهر و جسم خود.

هوش مصنوعی: کسی که به خاکستر پا نمی‌گذارد، حتماً از آتش پنهان می‌ترسد.