بخش ۷۷ - حکایت عمر گذرانیدن دیوانه بلخی از گریه بسیار به شوری و تلخی

هوش مصنوعی: در بلخ، فردی به شدت نگران و مضطرب بود که خانه‌ای داشت و برای مردگان، اشک و غم فراوان می‌ریخت.

هوش مصنوعی: در آن شهر که مردم به خاطر دیگران گریه نمی‌کنند، زندگی کردن سخت است؛ چرا که برای هر فردی که از دنیا می‌رود، باید به شدت عزاداری کرد.

هوش مصنوعی: هر بار که بر اثر غم گریه کردی، اشک‌های تو مانند نگینی در حلقه‌ای از غم تازه زیبا شدند.

هوش مصنوعی: شخصی که نصیحت می‌کند به او گفت: هر کس از وضعیت تو آگاه است، شگفت‌زده شده است.

هوش مصنوعی: چرا اینقدر بی‌دلیل و بی‌سبب گریه می‌کنی؟ تو که به هیچ‌وجه در این کار اجیر نشده‌ای.

هوش مصنوعی: اشک‌های خود را به هر گوشه و خیابانی نریز، زیرا این آب چشم به مانند آب جوی نیست که قابل تصفیه و استفاده باشد.

هوش مصنوعی: ای دیوانه، بخند و شاد باش! تو که عقل و خردی نداری، چرا به کسی که به تو اعتنا نمی‌کند اهمیت می‌دهی؟

هوش مصنوعی: من این گریه را به خاطر خودم می‌کنم، نه به خاطر مرگ دیگران، چه خوب و چه بد.

هوش مصنوعی: هرگاه که کسی از پا می‌افتد و می‌میرد، یاد من هم به زندگی‌اش باز می‌گردد.

هوش مصنوعی: از غم، آتش در وجودم شعله‌ور شد و از دود آن، چشمانم پر از اشک گشت.

هوش مصنوعی: شعله‌های آتش در وجودم باعث می‌شود که دودی از چشمانم بلند شود و از این دود، اشکی به چشم می‌آید.

هوش مصنوعی: خوش به حال مرد نادانی که از رفتن خود حزین و دلشکسته نمی‌شود و خود را آشفته نمی‌کند.

هوش مصنوعی: از شدت درد و غم دل نمی‌توانم گریه کنم و این اشک‌ها هم به خاطر غم‌هایم به بیرون نمی‌آید.

هوش مصنوعی: بیا ای ساقی، بیایید با هم دل‌مان را دردناک کنیم و این جام شراب را عوض کنیم.

هوش مصنوعی: غم و اندوه کسی که در غم است، با گریه و ناله بهتر است، اما خوردن دلِ دیگران و خوش‌گذرانی با باده، بهتر از این نیست.

هوش مصنوعی: بیایید، ای نوازنده، تا از شادمانی فراتر برویم و از سازها و نواهای شاد بگذریم.

هوش مصنوعی: چون امکان فرار از دست مرگ نیست، باید از چنگال ظالم رهایی یافت.