شمارهٔ ۱۱۰

هوش مصنوعی: امشب من و دوستم که غم را تسکین می‌دهد، تا صبح با هم خواهیم بود و همچنان که دستم در دست اوست، زلف یار نیز تا صبح به یادگار خواهد ماند.

هوش مصنوعی: شاد باش، زیرا فرقی ندارد که چهره‌ات چه زمانی در نظر من نمایان شود.

هوش مصنوعی: آن خنکائی که شوق و محبت را به من می‌آورد، به من بسپار تا روزی که در شور و شیرینی زندگی کنم.

هوش مصنوعی: هر کسی را که می‌بینی، اگر به جز نوشیدن و بوسیدن چیز دیگری را نشناسد، او را نادان تلقی کن و بدان که تا روزی که این دو کار را انجام می‌دهد، هیچ چیز دیگری نمی‌فهمد.

هوش مصنوعی: لبخند و محبت را در زندگی نادیده نگیر و از این دو کار، تا زمانی که زنده‌ای لذت ببر.

هوش مصنوعی: به خاطر داشته باش که تا زمانی که باده می‌نوشی، لحظه‌ها را سرشار از شادی و عشق به شمار، تا صبح و تا طلوع روز ادامه بده.

هوش مصنوعی: امشب ما خواب نداریم، ای شمع، تو نگهبان ما تا روز روشن.