شمارهٔ ۹۲ - در ستایش خود و مدح رکن الدین صاعد

هوش مصنوعی: من آن کسی هستم که به سخن ارزش می‌دهم و به جهان زیبایی و محبت می‌بخشم.

هوش مصنوعی: من همانی هستم که از من خیر و خوبی ناپدید نمی‌شود. بشنو که من مانند مردان لاف‌زن نیستم.

هوش مصنوعی: سخنم به جایی رسیده که قابل شنیدن است و به مرتبه‌ای رسیده‌ام که از آسمان‌ها هم فراتر رفته‌ام.

هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که من با تمام توان و استعدادم تلاش می‌کنم تا با شجاعت و عزم راسخ به دستاوردهای بزرگ برسم، ولی در این مسیر، به خاطر محدودیت‌هایم، ناتوانی‌هایی نیز دارم که نمی‌گذارند به هدف‌های بزرگتر دست پیدا کنم.

هوش مصنوعی: نه به کسی امید دارم و نه از کسی انتظار محبت.

هوش مصنوعی: این جمله می‌گوید که فرزندی که بی‌شرم‌تر است، همان کسی است که از والدین خود دور شده و به نوعی پشت آنها را خالی کرده است. در عوض، فرزندی که خود را ناخلف می‌داند، در واقع می‌فهمد که باید شکرگزار والدین باشد. در اینجا ایکاش هم فرزندان قدردانی بیشتری از والدین خود داشته باشند.

هوش مصنوعی: این دنیا آن‌قدر مرا تحت فشار قرار می‌دهد که همچون کاغذی از روی تیرکمان پرتاب می‌شوم.

هوش مصنوعی: من در حالی که آرام و با وقار هستم مانند کوه، اما در درون خود احساس کوچکی و ناتوانی را دارم، همچون ذره‌ای ریز.

هوش مصنوعی: مدت زیادی است که به دنبال یک نفر می‌گردم، اما زمان زیادی گذشته و او هنوز به دستم نرسیده است.

هوش مصنوعی: در سرزمین خودم مانند مشک که در غلاف و در صدف پنهان شده است، بی‌احترامی و نادیده گرفته شده‌ام.

هوش مصنوعی: هنر من هنوز نرسیده و به کمال نرسیده است، شبیه ماهی که در میانه آسمان قرار گرفته.

هوش مصنوعی: هر جا که برویم با دیگران به خوبی رفتار می‌کنم، ولی در نهایت، دست خالی برمی‌گردم.

هوش مصنوعی: این آسمان مانند خرچنگی است که سرش را به زیر آب فرو برده است، در حالی که من حقیقت را کشف کرده‌ام.

هوش مصنوعی: من در صحبت‌هایم، به اندازه‌ای بی‌اهمیت هستم که مانند جواهر بی‌ارزش در برابر جواهرات واقعی به نظر می‌رسم.

هوش مصنوعی: من به دنبال چیزی هستم که به من کمک می‌کند تا بر روی رفتار و اصول خودم کار کنم، به‌گونه‌ای که نگذارم مشکلات باعث کاهش ارزش‌هایم شوند.

هوش مصنوعی: من خودم را خوشحال و شاداب می‌دانستم، اما اکنون مثل اسبی که در آخورش بی‌علف مانده، نمی‌فهمم چرا چنین وضعیتی دارم.

هوش مصنوعی: دیگر از این صدا نده، چرا که صدای تو کافی است. بیش از این نزن، زیرا اگر ادامه دهی، صدای من هم از دست می‌رود.

هوش مصنوعی: تو تنها زمانی ارزش و مقام من را درک می‌کنی که به یاد داشته باشی من همانند بنده‌ای هستم که تحت فرمان تو عمل می‌کند.

هوش مصنوعی: هیچ کس را آزار نرساندم و نخواهم رساند، چرا که من خودم از همین خانواده و ریشه هستم و این ویژگی، افتخار من به حساب می‌آید.

هوش مصنوعی: این چه وضعیتی است که من می‌خواهم، اما خودم نمی‌دانم که باید چه بگویم و به چه حالتی دچار شده‌ام.

هوش مصنوعی: من در این جهان چه کسی هستم، آخر چه کسی بوده است که ریشه و اساس من را تشکیل بدهد؟

هوش مصنوعی: من نه رهبرم و نه جلوتر از کسی حرکت می‌کنم، نه مقام بلندی دارم و نه بر کسی تسلط دارم.

هوش مصنوعی: من در جمع علمای برجسته، نه در میانه آن‌ها، بلکه در صدر صف ایستاده‌ام و مورد توجه هستم.

هوش مصنوعی: من بیشتر از این نمی‌گویم که بدون منت و به‌طور حرفه‌ای شاعری می‌کنم.

هوش مصنوعی: من تمام هنرمندی‌ام در این است که بر بالاترین نقطه جهان نشسته‌ام و به فکر و خلاقیت خود پرداخته‌ام.

هوش مصنوعی: اگر پای به چرخ نهم بگذاری، من صدر رکن‌الدین را در زیر بال و پر خود قرار می‌دهم.