شمارهٔ ۱۱۷ - در بیان مقامات خود فرماید

هوش مصنوعی: من به گونه‌ای هستم که خمیره و طبیعت من از سخن شکل گرفته است. جان کلام من در حقیقت به زندگی و وجود خود از طریق گفتار من وابسته است.

هوش مصنوعی: من در میان همسن و سالان و همسران خودم هستم، که عقل من امروز به سن پیری رسیده و سخن گفتن برایم به مانند نوجوانی است.

هوش مصنوعی: اگر من نباشم، در باغ هنر هیچ شاخ و برگی نمی‌روید و اگر من نباشم، از لانه‌ی کلام نیز هیچ پرنده‌ای پر نمی‌گشاید.

هوش مصنوعی: با رونق و طراوت ذاتی‌ام، نهر دانش‌ها جانی تازه می‌گیرد و با وزش فضل و برکت من، باغ سخن به زیبایی و شکوفایی می‌رسد.

هوش مصنوعی: ماه مانند یک سپر، تیرهای آسمان را دفع می‌کند. من هم مانند کمان، بیان و سخن خود را در زبانی روان و رسا به کار می‌برم.

هوش مصنوعی: اگر بخواهم به صورت مجازی در دنیای شعر سفر کنم، با قدرت بیان و طبع خود مانند یک کشتی در دریای شعر، از آتش احساساتم استفاده کرده و با کلماتی که به مانند بادبان هستند، به فضای کلامی و معنایی حرکت می‌کنم.

هوش مصنوعی: بخور که برکت و عطرش موجب افزایش دانش و خرد می‌شود و روحیه‌ام به لطف آن، به بیان کلام و تفکر بهتر کمک می‌کند.

هوش مصنوعی: بدان که من به‌طور قطعی به چیزی رسیدم که هرگز در ذهنم نمی‌گنجید و قابل تصور نبود.

هوش مصنوعی: از دنیای رازآلود، به روح من الهاماتی می‌رسد که همچون باران رحمت، دانش و حکمت را به کلام من می‌آورد.

هوش مصنوعی: به خاطر تعدد نتایج افکار و معانی تازه‌ای که در ذهنم دارم، از اینکه نشانی از خود ندارم، به بیان کلام می‌پردازم.

هوش مصنوعی: زبان من در کلام به راحتی در می‌آید و به راحتی زیر فرمان من است؛ چرا که قدرت و تیزی زبان، او را در مقام قهرمان سخن قرار داده است.

هوش مصنوعی: از دل و ذهن من تا گفتار شکل می‌گیرد، خانه‌ی کلام به شدت درگیر طوفان و آتش شده است.

هوش مصنوعی: به این دلیل که من امروز رازهای پنهان را می‌دانم، هیچ کس نمی‌تواند از من سخن بگوید یا رازی را افشا کند.

هوش مصنوعی: من از وجود کسی که بخشش او مانند آفتاب درخشان است، بی‌خبر ماندم و به طور طبیعی مثل لعل ارزشمند، به کلام شایسته و باارزشی تبدیل شدم.

هوش مصنوعی: اگر کسی در شعرش پیشرفت و موفقیتی داشته باشد، من هم با تلاش و کوشش به سوی آن موفقیت در زمینه شعر پیش خواهم رفت.

هوش مصنوعی: با وجود تمام هنر و توانایی‌ام، تنها نتیجه‌ای که به دست می‌آورم این است که از حرف‌های دیگران ناراحت می‌شوم.

هوش مصنوعی: هر چند که سخنانم به راحتی بیان می‌شوند، اگر این شعر ثمری نداشته باشد، مانند گلیست که در خاک دهان خشک می‌شود.

هوش مصنوعی: کرم بی‌نهایت، همراهی می‌کند و با خود قدرت و زیبایی را به ارمغان می‌آورد. افسوس که نمی‌توانم دیگر به راهم ادامه دهم و سخن بگویم.

هوش مصنوعی: ما نه به خاطر پول و ثروت مردم زندگی می‌کنیم و نه به خاطر نور آسمان، بلکه مثل خفاش در دنیای کلمات و سخن‌ها وجود داریم.

هوش مصنوعی: جهان پر از ناامیدی و بی‌نظمی است، مانند خانه‌ای که خیر و محبت در آن وجود ندارد. در این میان، generosity و بخشندگی به سیاهی و کثیفی رسیده‌اند، همچون لباس‌های کهنه و غم‌انگیز سخنان ما.

هوش مصنوعی: شرف و فضیلت بر من بار سنگینی شده است چون ستاره‌های سخن به پایین افتاده‌اند.

هوش مصنوعی: در این دوران خشک و بی آب، نه کسی مثل یوسف وجود دارد و نه عیسی در این زمانه آخر الزمان سخن می‌گوید.

هوش مصنوعی: نه به خاطر این که بخواهم کسی را تحت تأثیر قرار دهم یا تحسین کنم، بلکه به دلیل فرهیختگی و سخاوت از محبت و کمک به دیگران می‌پردازم.

هوش مصنوعی: وقتی کسی به من آب نمی‌دهد، از چه راهی باید گنج‌های سخن خود را به دیگران منتقل کنم؟

هوش مصنوعی: در برابر تنگی و محدودیت، گاه فرصتی ایجاد می‌شود که باعث بروز زیبایی و تحسین می‌گردد. مانند اینکه وقتی قطره‌ای درون صدف قرار می‌گیرد، صدف به خاطر آن زیبایی، صدای تحسین‌آمیزی از خود صادر می‌کند. این تصویر به ما می‌گوید که حتی در شرایط سخت نیز می‌توان الهام‌بخش و تاثیرگذار بود.

هوش مصنوعی: از تحریکات عشق و حرص بیجا، آبرویم در خطر افتاده و سخن من هنوز به‌اندازه کافی کامل نشده است.

هوش مصنوعی: عجیب‌تر این است که برخی از افراد به خاطر فضل و دانش خود، از زمان فاصله می‌گیرند تا در هر امتحانی که پیش می‌آید، صحبت کنند.

هوش مصنوعی: آدمی که هنوز برای ورود به بحث آماده نیست، تنها در تلاش است تا خود را نشان دهد و ادعاهایی می‌کند، اما هنوز قدمی در راه گفت‌وگو برنداشته است.

هوش مصنوعی: در شنیدن صداهای بسیار ناگوار و سنگین حسادت و در گوش دادن به سخنان موجوداتی بدذات و بدخواه در آسمان، همه چیز پر از چالش و دشواری است.

هوش مصنوعی: به خاطر نادانی برخی افراد، آنچنان به ستایش نادرست و بدون حق پرداختند که زبان و بیان حقیقی تحت تأثیر قرار گرفته و به تاریکی و نادانی دچار شده است.

هوش مصنوعی: سخن و کلام دیگر به جایی نمی‌رسد و از آنها چیزی باقی نمی‌ماند، چرا که سرمای سوزان آنها موجب خزان و نابودی گفتار شده است.

هوش مصنوعی: این شعر به این معناست که ناتوانی شاعر در بیان و زیبایی کلامش ناشی از ضعف ذاتی او در طبع و استعدادش است، نه اینکه واژه‌ها و الفاظ خود به تنهایی ناتوان باشند. بیانی که در سخن او وجود دارد، به دلیل نقص در درون اوست.

هوش مصنوعی: من از این راهزنان کناره می‌گیرم، چرا که مفهوم دزد در سخن من به خوبی توضیح داده شده است.

هوش مصنوعی: ما به خدا پناه می‌بریم از این گفته‌های بی‌اساس، که می‌خواهیم همیشه رمز و راز کلام را دریابیم.

هوش مصنوعی: من آنچه که گفته‌ام، بخشی از هنر و روش شعر است وگرنه من که هستم و از کدام اصل و نسب سخن می‌زنم؟

هوش مصنوعی: خدا می‌داند که اگر من فکر کنم کسی از من کمتر است، هیچ‌گاه در صحبت‌های دیگران این را مطرح نمی‌کنم.

هوش مصنوعی: به خاطر آنچه که گفتم از من عذرخواهی نکردی، اگر عمری جاودانه داشتم، می‌توانستم بیشتر صحبت کنم.

هوش مصنوعی: از خداوند برایم توفیق و قدرتی می‌طلبم که از سخن گفتن درباره داستان‌ها هیچ سودی نبرم و تنها به عمل و عبادت بپردازم.