شمارهٔ ۷۳۲

هوش مصنوعی: هرگاه به چشمانت نگاه می‌کنم، همواره در حال عشق و دلدادگی هستم و به زیبایی دو ابروی تو در دل گرفتار می‌شوم.

هوش مصنوعی: به خاطر دوری تو بیمار و رنجیده‌ام، دکتر! مرا به آغوش خود درآور و به من رسیدگی کن.

هوش مصنوعی: تا کی باید همچنان سرگردان باشم، وقتی که غم دوری تو همچون پرگاری دورم می‌چرخد؟

هوش مصنوعی: سرو زیبایی که بخاطرش دلم شاد بود، از برابر من دور شد. حالا بوی آن را مشما می‌کنم و به یادش به جستجو می‌روم.

هوش مصنوعی: دل من را آن ماه زیبای سخنگو که می‌دانی، ربوده است؛ ماهی که با کلامش به دل‌ها می‌آید.

هوش مصنوعی: تو در خواب خوشی به سر می‌بری و من، بیچاره و عاشق، در بیداری از عشق تو رنج می‌برم.

هوش مصنوعی: اگر غم من مانند خاکی که در باد پراکنده می‌شود، وزیده شود، من از صمیم قلب و جان خود برای او ارزش قائل هستم و او را می‌خرم.

هوش مصنوعی: دوست عزیز، لطفاً با خوبی و مهربانی گریه و غم جدایی‌ات را از دل من کنار بزن.

هوش مصنوعی: بدون پیوند تو از زندگی، دنیا و خوشی، بیزار و متنفر شدم.