شمارهٔ ۱۳۴۷

هوش مصنوعی: دل من از غم تو رنج می‌برد و تو تنها کسی هستی که می‌توانی آن را درمان کنی، زیرا همه چیز در دل من متمرکز است و تو در وجود من هستی.

هوش مصنوعی: بخور تا پایان غم دل نیکوکاران، ای دوست، پرهیز کن؛ زیرا ناگهان ممکن است دردی را التیام بخشی.

هوش مصنوعی: ای نسیم، بوی خوش عطر عنبر را از کجا آوردی؟ بی‌شک این عطر از سمت کوی محبوب غم‌انگیز ماست.

هوش مصنوعی: اگر روزی به سر کوی او بروی، خواهش می‌کنم که به صورت پنهان از من بیچاره سؤالی بپرس.

هوش مصنوعی: به من بگو که جانم را فدای تو کرده‌ام، ای معشوق با دل سنگ و بدن نقره‌ای، تا بدانی که چه احساسی نسبت به تو دارم.

هوش مصنوعی: از درد دوری تو جانم به تنگ آمده است، ای کاش یک لحظه نگاهی به من بیندازی، آیا نمی‌توانی این کار را بکنی؟

هوش مصنوعی: در زندگی، من دستم را در دامن عشق تو گذاشته‌ام؛ پس ای دوست، دامنم را رها نکن و مرا تنها مگذار مثل گردی که در هوا پخش می‌شود.