بخش ۹۲ - گرچه می دانم که روزی بی نقاب آید برون

هوش مصنوعی: می‌دانم که روزی چهره‌ام در برابر تو آشکار خواهد شد، تا تو تصور نکنی که روح من از پیچ و خم‌ها آزاد می‌شود.

هوش مصنوعی: باید ضربه‌ای به دل و جان کهنه و خفته وارد شود تا دوباره زندگی و نشاط به آن بازگردد. بدون درد و زخم، صدای دلنشین ساز به گوش نخواهد رسید.

هوش مصنوعی: تاک خود را با اشک‌های شبانه سیراب کن، چرا که از درون او نور آفتاب بیرون خواهد آمد.

هوش مصنوعی: من نگرانم که تو به صورت نامرئی و بی‌مقدار بمانی. بهتر است خود را با تجربه و دانش بیشتر آماده کنی تا زمانی که نور و آگاهی به تو برسد.

هوش مصنوعی: از دنیای مادی و ظاهری دوری کن و خودت را به چیزهای زودگذر و دنیوی وابسته نکن. اگر حس زیبایی و روشنی در درونت وجود دارد، آن را بروز بده و به اشتراک بگذار.

 اگر به روی تو حال دل خود را بیان نکردند و تو را محرم اسرار خویش ندانستند ، چندی در پی کسب رضایت و معرفت از ایشان باش تا ببینی چگونه همدم راز و غمخوار ایشان میشوی.