بخش ۲۶۰ - بتان تازه تراشیده‌ای دریغ از تو

هوش مصنوعی: مجسمه‌های زیبا و تازه‌ی تراشیده‌ای که داری، ای کاش درون خود را هم نیکو و ارزشمند نگاه می‌کردی. افسوس که این کار را نکردی.

هوش مصنوعی: تو به اندازه‌ای از شدت عشق و اشتیاق می‌درخشی که گویی به شکل گدازده‌ای درآمده‌ای و این شعله‌ور شدن، از چشمانت به بیرون سرازیر گشته است. باید افسوس خورد به حال تو.

هوش مصنوعی: در کوچه‌ای که خاک آن با ارزش و گرامی است، تو که به سبب اندکی غمزه و ناز خود ارزشمند نیستی، افسوس که به اینجا نیامده‌ای.

هوش مصنوعی: من فهمیدم که تو کتاب دانایی را خواندی، اما گفتار عشق را درک نکردی. ای کاش تو را درک می‌کردیم و بیشتر توجه می‌کردی.

هوش مصنوعی: به دور کعبه چرخیدی و به دور آتشگاه هم سر زدی، اما افسوس که به خودت نگاهی نکردی و از خودت غافل ماندی.